Gevaarlijke koorddans in Bagdad

Provincie Basra, 1978
“ Vorige week heb ik een echte Amerikaan gezien.”
We lezen de proloog en maken kennis met Rania, dochter van een sjeik, en dorpsmeisje Huda. Ze proberen elkaar te overtroeven als het gaat om wie de meeste ‘buitenlanders’ heeft gespot. Ze zijn hartsvriendinnen en besluiten tot een bloedband met elkaar. “Zusters voor eeuwig. Of smart voor ons en voor de volgende generatie.” Een op het eerste gezicht kinderlijk scenario blijkt later van grote betekenis.

Bagdad, 2002
De meisjes zijn elkaar door toedoen van het regime uit het oog verloren. Huda is inmiddels kostwinner, moeder van zoon Khalid en werkt als secretaresse op de Australische ambassade. Rania is weduwe, moeder van dochter Hanan en heeft haar eigen kunstgalerij . Omdat Huda op de ambassade werkt, krijgt ze regelmatig huisbezoek van de mukhabarat, de geheime politie. Ze dwingen haar vriendschap te sluiten met de ambassadeursvrouw Ally, zodat ze informatie naar hen kan doorspelen. Veel keus heeft Huda dan niet, dus ze geeft hier gehoor aan. Per toeval komt ze Rania weer tegen, wanneer ze met Ally op een ambassadeursfeest is. De levens van de dames raken steeds meer met elkaar vervlochten. Wanneer de situatie uitzichtloos lijkt, smeden de drie dames een moedig plan om de kinderen in veiligheid te brengen. Een gevaarlijke koorddans, zullen ze hierin slagen?

De sterren boven Bagdad is een spannend verhaal vol intriges, wantrouwen en geheimen. Het bloedverband van de jonge meisjes is sterk genoeg gebleken om afstand en tijd te overbruggen. De auteur slaagt erin de setting waarin de drie dames zich bevinden heel goed weer te geven en trakteert de lezer op mooie volzinnen die poëtisch aandoen. “Het verbaasde haar niet dat de maan niets te maken wilde hebben met de dwaasheid hier beneden”. Geuren en kleuren, beklemming, schaamte, voortdurende angst en simpelweg niet weten wie te vertrouwen zijn treffend weergegeven. Misschien is juist hier meer aandacht aan besteed en niet zozeer aan de uitwerking van de personages, maar door het ‘ tussen de regels door lezen’ slaagde ik er wel in me voldoende dichtbij de dames te begeven.

Het is te merken dat de auteur haar eigen ervaringen in het verhaal heeft verwerkt, toen ze zelf als ambassadeursvrouw in Bagdad verbleef. Haar boodschap dat we “ondanks verschillende achtergronden zoveel gemeen hebben” is nog steeds actueel, in de breedste win van het woord