Echte pageturner!

Op haar sterfbed vraagt oma Betty aan haar kleindochter Nicola om goed voor haar baby’s te zorgen. Nicola vermoedt dan nog dat ze het over de 2 feeënbeelden heeft die achter in haar tuin staan. Het gaat echter niet om de beelden zelf, zo zal later blijken. Als op een dag kort na de uitvaart van oma haar jongste dochter Maisie in de tuin een botje opduikelt, schrikt Nicola zich rot. Had haar oma het soms over échte baby’s? Ze schakelt de politie in. Tot groot ongenoegen van haar moeder en.. nóg een dorpsbewoner. Als dan in de tuin van buurvrouw Andrea een soortgelijk beeld gevonden wordt, vreest Nicola het ergste. Hebben de beelden verband met elkaar?

Het duurde eventjes voor ik het doorhad, maar we volgen in totaal drie verhaallijnen, twee in het verleden en een in het heden. De vrouwen in dit boek hebben zeer ingrijpende ervaringen achter de rug, met als rode draad familiegeheimen, pijn, schaamte en verdriet. Linda kan dit zo goed beschrijven, dat je gewoon hun emoties kunt meevoelen. In het begin komt het boek wat langzaam op gang. Het pakt wel, maar blijft nog lang hangen in de periode kort na het overlijden van oma. Na ontdekking van het botje in de achtertuin, wordt het verhaal echt spannend en laat het je als lezer niet meer los. Ik heb het met plezier en de nodige spanning gelezen!