Een verhaal dat ik niet snel zal vergeten

Soms sla je een boek dicht en ga je gewoon even naar de muur zitten staren. Dit was zo’n boek.

Er zijn maar weinig boeken waar ik echt stil van word, maar dit was er duidelijk een. Ik vond het ontroerend, verdrietig, maar soms ook verwarrend en hoopvol. Het is een boek dat veel emoties oproept en je nog lang bezighoudt.

Er zitten drie scènes in het verhaal die mij echt braken, puur door de intensiteit van de gebeurtenissen. Ik weet zeker dat ik daar nog lang over zal blijven nadenken.

Erg mooi zijn de diverse thema’s die voorkomen, zoals familietrauma’s, vergeving, geheimen, liefde, schaamte, vriendschap. Genoeg gespreksstof in ieder geval!

De setting in de outback van West-Australië is daarnaast ontzettend sterk neergezet. De leegte, de dieren, de inwoners en de uitgestrekte landschappen worden zo levendig beschreven dat de omgeving bijna een personage op zich wordt.

Ook de manier waarop het verhaal wordt verteld vond ik mooi gedaan. Je leest vanuit meerdere POVs en omdat het zich over meerdere decennia afspeelt, groei je echt mee met de familie. Daardoor voelde ik me steeds meer met de personages verbonden.

Sowieso hebben alle personages veel indruk op mij achtergelaten, maar Rosie en Pete hebben een speciaal plekje in m'n hart.

Wat ik wel lastig vond, was de schrijfstijl. Die vond ik wat taai en langdradig. Vooral de eerste 100 (!) pagina’s vond ik echt even doorzetten. Dit bleef wel zo, maar gelukkig werd ik steeds meer het verhaal ingezogen.

Tip als je dit boek wilt lezen: lees veel hoofdstukken achter elkaar. Dat hielp mij echt om beter in het verhaal te komen.

Al met al is dit een verhaal dat ik niet snel zal vergeten. Absoluut een aanrader voor iedereen die op zoek is naar een diepgaande roman.

Dankjewel Uitgeverij Luitingh- Sijthoff voor het vooruitleesexemplaar en de fijne leesclub! 🩷

"Een vergeting is het tegenovergestelde van een herinnering."