Bossen des doods

Tuva woont en werkt nu een aantal jaar in Garvik, Zweden. Op een dag wordt ze voor haar werk als verslaggeefster naar de nabij liggende bossen gestuurd. Hier zou een lijk zijn gevonden waarover verslaglegging moet worden gedaan.

Als er meer details over het gevonden lichaam vrij komen blijkt al snel dat er in 1994 soortgelijke gevallen zijn geweest. Als de politie zich richt op een verdachte gaat Tuva op zoek naar verhalen voor in de krant. Tijdens deze zoektocht raakt ze steeds meer verstrengeld in de wil om de waarheid aan het licht te krijgen. Zeker als er nog een tweede moord plaats vind.

De jacht speelt zich af in het stadje Garvik en het woud waarin het kleine gehucht Mossen ligt. Deze vreemde gemeenschap trekken de aandacht van Tuva, die ondanks haar angsten voor het donkere bos, het niet kan laten hier op onderzoek uit te gaan. Naarmate ze meer ontdekt worden de bossen voor Tuva steeds onaangenamer.

Het verhaal is vrij vlot geschreven. De tekst is over het algemeen begrijpelijk met af en toe een vreemde uitspraak of niet/minder bekend woord. Het komt eerder vreemd dan vervelend over. Verder is de schrijfstijl beschrijvend. De auteur gaat veel in op hoe zaken worden gedaan, hierbij komen dezelfde opmerkingen meerdere keren voor. Ik vermoed dat de auteur, vanwege de doofheid van Tuva, probeert een meer visuele dimensie te geven. Dit is wat mij betreft niet volledig geslaagd door soms onnodige, niets toevoegende en terugkerende omschrijvingen.

De personages zijn karakteristiek neergezet. Qua uiterlijk worden ze redelijk omschreven en er wordt ingegaan op het overkomen van de karakters. De samenkomst van de karakters met Tuva is op zich prima. De interactie onderling is wel beperkt waardoor het geheel niet perfect tot de verbeelding komt.

Bij de omschrijving en de cover is duidelijk dat de bossen een belangrijke rol spelen. Gedurende het verhaal voel je wel iets terug van een dicht bos met een smal zandpad als weg. De impact en het duistere van deze bossen die nu en in 1994 met de dood zijn overspoelt zijn niet beklemmend spannend. De scenes waarbij Tuva zich in de bossen op houdt bieden een prima kans om een spannende en grimmige sfeer te laten voelen. Helaas miste ik deze spanning in het verhaal.

De jacht is een soepel te lezen boek waarbij de spanning wat tekort schiet. Op zich een prima boek waarbij je zeker een aantal uur leesplezier kunt hebben.