Origineel concept

Toon van Mierlo schreef in 2006 zijn debuut Het geluk van jonge vaders. De aanpassingen is zijn 3e roman. Hij gaat hierbij de uitdaging aan om het verhaal gedeeltelijk in de toekomst te laten afspelen.

Het verhaal begint vanuit de kinderjaren van Casper en Octavia. Een kindertijd dat zijn moeilijkheden kent. Dan maken we een sprong richting de toekomst. Het is 2081. De wereld is veranderd in al zijn opzichten. De natuur is niet meer hetzelfde als toen Casper en Octavia nog kinderen waren. Als zeventigers drijven ze in een hoogtechnologisch ei over de wereldzeeën waar ze hun einde der dagen zullen slijten. Doordat ze op elkaar zijn aangewezen groeien beide meer naar elkaar toe. Geheimen dienen niet meer bewaard te blijven. Ze kunnen gewoon ongehinderd eerlijk naar elkaar toe communiceren en dit levert complexe bekentenissen op.

De schrijfstijl van Van Mierlo is even wennen. Hij schrijft vanuit het ik-perspectief. Gebeurtenissen en gedachten wisselen elkaar gewoon af. Hierbij vind ik het persoonlijk altijd wat vreemd om als ‘volwassene’ in het hoofd van een kind te zitten. Op één of andere manier worden kindergedachten heel chaotisch voorgesteld, van de hak op de tak springend. Dit voelt voor mij wat vreemd aan aangezien er maar een voorstelling wordt gemaakt hiervan. Verder in het verhaal verandert de schrijfstijl wat en is er vooral dialoog tussen beide hoofdpersonages. Voor mij persoonlijk meteen wat prettiger om te lezen.

De personages zijn mooi uitgediept doordat we zowel geschiedenis als toekomst meekrijgen. Beide tijdsperspectieven zetten het verhaal kracht bij en vormen een origineel concept. Het boek weet te verrassen en is uniek in zijn soort. Geen tien in een dozijn.