Warm en meeslepend

Lucinda Riley blijft een fenomeen: een schrijfster die moeiteloos miljoenen lezers weet te verleiden met haar mix van emotie, geschiedenis en een vleugje mysterie. Ze bouwde een indrukwekkend oeuvre op, maar Het laatste lied voelt als een extra bijzonder werk, juist omdat het na haar overlijden werd voltooid en daarmee bijna als een laatste groet aan haar lezers leest.

In dit verhaal volgen we de jonge zangeres June, die na een dramatische gebeurtenis haar stem én haar zelfvertrouwen kwijt lijkt te zijn. Wanneer ze naar een afgelegen eiland trekt om tot rust te komen, raakt ze verstrengeld in het leven van de charismatische maar geheimzinnige Flynn. Terwijl June langzaam haar eigen kracht hervindt, ontvouwt zich een familiegeschiedenis vol verborgen waarheden, oude wonden en onverwachte verbindingen. Het is zo’n verhaal waarbij je denkt: “Oké, nog één hoofdstuk,” en vervolgens twee uur later beseft dat je al halverwege bent.

De schrijfstijl is precies wat je van Riley verwacht: warm, toegankelijk en net dramatisch genoeg om je hart een paar keer te laten knijpen zonder dat je tissues moet gaan hamsteren. Ze schrijft alsof ze naast je op de bank zit en het verhaal persoonlijk aan je toevertrouwt, wat het lezen heerlijk weg laat glijden.

Wat ik sterk vond, is hoe soepel de emoties door het verhaal heen bewegen, alsof Riley precies weet wanneer je een glimlach nodig hebt en wanneer een kleine steek in je hart. Ook de setting is prachtig neergezet; je ruikt bijna de zeelucht.

Alles bij elkaar is Het laatste lied een warm, meeslepend verhaal dat precies doet wat een Riley-boek moet doen: je even optillen uit het dagelijks leven. Een mooie, zachte afsluiter van een schrijfster die nog lang zal blijven nazinderen in de boekenkast én in het hoofd van haar lezers.