Filosofisch en alledaags tegelijk

Gianni Riotta is een Siciliaanse schrijver en journalist die al jaren laveert tussen literatuur en actualiteit. Hij heeft die typische zuiderse flair: een beetje filosofisch, een beetje rebels, en altijd met een scherp oog voor menselijke drijfveren. Zijn werk ademt vaak een mix van geschiedenis, emotie en een vleugje melancholie, alsof hij je uitnodigt om even stil te staan bij wat mensen nu eigenlijk drijft.

In Prins van de wolken volgen we een jonge man die opgroeit op een afgelegen eiland en daar leert kijken, denken en dromen onder de vleugels van een excentrieke mentor. Het verhaal slingert zich door zijn jeugd, zijn zoektocht naar vrijheid en zijn verlangen om de wereld te begrijpen, terwijl het eiland zelf bijna een personage wordt: ruig, mysterieus en vol verhalen die je niet altijd meteen doorgrondt. Het is een roman die je meeneemt van stille observaties naar grote levensvragen, zonder ooit te vergeten dat het leven soms gewoon een beetje chaotisch is.

Riotta schrijft met een soort elegante lichtheid, alsof hij je zachtjes bij de elleboog neemt en zegt: “Kom, ik toon je iets moois.” Zijn personages zijn geen perfecte helden, maar mensen met twijfels en dromen die soms groter zijn dan hun eigen schaduw. Dat maakt ze herkenbaar en soms heerlijk koppig. De schrijfstijl is beeldend, soms bijna poëtisch, maar nooit zo zwaar dat je er een woordenboek bij nodig hebt.

Wat ik bijzonder waardeerde, is hoe het boek je langzaam het eiland in trekt, alsof je zelf door het stof loopt en de wind voelt. De relatie tussen leerling en mentor heeft iets ontroerends en tegelijk iets speels, en de manier waarop Riotta filosofische gedachten verweeft met alledaagse scènes voelt heel natuurlijk. Minder sterk vond ik dat het tempo af en toe wat inzakt, alsof het verhaal even gaat zitten om uit te puffen, en sommige passages hadden net iets compacter gemogen.

Een verhaal dat zachtjes blijft hangen en je uitnodigt om zelf ook wat vaker omhoog te kijken.