Duister randje

Lara Taveirne is zo'n Vlaamse auteur die je meteen herkent aan haar messcherpe pen en hoe ze emoties tot op het bot blootlegt. Ze debuteerde al met De kinderen van Calais (dat ze later herschreef tot dit boek), won prijzen, schreef intieme romans zoals Wolf over rouw na zelfdoding, en combineert dat met theaterregie en lesgeven.

In Meisjes van krijt (vroeger bekend als De kinderen van Calais) duik je in het leven van twee hartsvriendinnen, Lilith en Violaine, die opgroeien aan de ruige kust van Noord-Frankrijk. Ze struinen urenlang over het strand, speuren naar de allermooiste schelpen en delen al die eerste puber-dingen: dromen over bikini's, eerste regels, en ja... ook veel duistere gedachten. Op een dag plannen ze iets heftigs: samen van de kliffen springen. Maar dan loopt het anders dan verwacht – er wordt maar één lichaam gevonden. Jaren later volgen we Vieux-Rose, de jonge dochter van Lilith, die worstelt met een arme, labiele moeder, geheimen uit het verleden en de vraag wie haar vader eigenlijk is. Langzaam ontrafelt zich een web van vriendschap, verraad, tienerzwangerschap en een verborgen tragedie, met Herman, een vriendelijke oudere man, die een onverwachte rol speelt.

Taveirne schrijft vlot en beeldend, met zinnen die soms als golven over je heen rollen – poëtisch, maar nooit zweverig. De personages voelen levensecht: Lilith en Violaine zijn zo innig verbonden dat het bijna pijnlijk wordt, Vieux-Rose is nieuwsgierig en een tikkeltje eenzaam, en de volwassenen dragen hun littekens zichtbaar mee. Je leeft mee, je ergert je, je huilt misschien stiekem een traantje.

Wat ik echt top vond: de beklemmende spanning die van de eerste pagina af al hangt (je voelt dat er iets gruwelijks komt), de subtiele manier waarop thema's als vriendschap-tot-het-bittere-einde, moederschap en verlies verweven zijn, en hoe het boek je dwingt om na te denken over hoe ver je zou gaan voor iemand die je dierbaar is.

Meisjes van krijt is een knaller van een coming-of-age-verhaal met een duister randje dat je vastgrijpt bij de keel en pas loslaat als je de laatste pagina hebt omgeslagen.