Introspectief verhaal

Ella-Maria Nutti komt uit Gällivare in Noord-Zweden en heeft Sami-roots. Met haar debuutroman brengt ze op een heel persoonlijke manier de wereld van haar jeugd tot leven – die ruige, stille natuur van Lapland die voor haar duidelijk meer is dan alleen decor.

In Naar de bomen volgen we een dochter (die eigenlijk de verteller is) en haar vader. Ze trekken samen de uitgestrekte wildernis van Noord-Zweden in om de rendierkudde te helpen voederen – een typische Sami-taak die hij als geen ander kent. Maar dan begeeft de sneeuwscooter het en steekt er een zware storm op. Ze moeten te voet naar de dichtstbijzijnde hut ploeteren, terwijl de sneeuw om hen heen giert en de kou in hun botten kruipt. Onderweg begint de dochter zich steeds meer af te vragen waarom zij de natuur zo anders beleeft dan haar vader. Hij draagt die oude kennis in zich mee, die verbondenheid met het land, maar heeft die nooit echt met haar gedeeld. Terwijl ze worstelen tegen de elementen komen er langzaam dingen naar boven die ze jarenlang hebben verzwegen – over familie, gemis, cultuur en wie ze eigenlijk voor elkaar zijn. Het voelt als een intieme, soms pijnlijke ontknoping in een wereld die veel groter en harder is dan zijzelf.
Nutti schrijft in een rustige, beeldende stijl die je echt het gevoel geeft dat je zelf tussen die besneeuwde bomen en wortels staat. Wat ik echt fijn vond aan het boek is hoe natuurlijk de natuur en de innerlijke wereld van de personages in elkaar overvloeien. Die storm is niet alleen slecht weer, maar ook een soort metafoor voor alles wat loskomt. Het geeft het verhaal een kalme intensiteit die onder je huid kruipt. Minder sterk vond ik dat sommige emotionele onthullingen wat abrupt kwamen; ik had soms iets meer opbouw of nuance gewild in hoe de spanning tussen vader en dochter zich ontlaadde.

Een sfeervol, introspectief en intiem verhaal dat je meeneemt naar een wereld vol sneeuw, stilte en onuitgesproken woorden.