veelbelovend debuut

Emma van Hooff is dichter en schrijver uit Noordwijk. Ze studeerde poëzie en toneel aan de Schrijversvakschool en debuteerde in 2022 met de poëziebundel Placebomens. Met De waanzinpartituur waagt ze nu de sprong naar proza – en wat voor een sprong.

In De waanzinpartituur word je genadeloos meegesleurd in het suizende hoofd van Am, een jonge vrouw die tijdens een groepssessie in een psychiatrische inrichting haar verhaal doet. In anderhalf uur tijd spat ze haar relaas eruit: over haar beklemmende moeder die haar leven tot in de kleinste vezels probeerde te controleren, over de grens tussen zorg en verstikking, en over de vraag wie hier eigenlijk echt waanzinnig is. Am praat, draait, herinnert zich, verdraait en daagt je uit om te blijven twijfelen. Haar moeder blijft een schaduwfiguur op de achtergrond, maar o, wat werpt die schaduw een lang en verstikkend licht.
Wat meteen opvalt is de schrijfstijl: koortsachtig, ritmisch en poëtisch, alsof je naar een jazzimprovisatie luistert die elk moment kan ontsporen. De personages voelen levensecht in hun ongemak – Am is een onbetrouwbare vertelster pur sang, en juist daardoor blijf je aan haar lippen hangen.

Wat ik écht knap vond, is hoe Van Hooff je laat meedraaien in de waanzin zonder dat het ooit goedkoop of sensationeel aanvoelt. De beelden zijn scherp, de spanning bouwt zich op als een strakgespannen snaar en de moeder-dochterdynamiek kruipt onder je huid. Minder overtuigend vond ik soms de plotwendingen in de laatste akte; die voelden een tikkeltje geforceerd, alsof de partituur net iets te hard probeert te crescendoën.

De waanzinpartituur is een debuut dat je niet zomaar even uitleest en weglegt. Het blijft nazinderen, zoals een vreemde droom die je niet helemaal kunt duiden.