Menselijk en ontroerend verhaal

Mahbod Seraji is in Iran geboren. Het land waar hij van houdt maar ook het land dat hij ontvlucht. Nu woont Seraji in de Verenigde Staten. Via zijn debuutroman, De daktuinen van Teheran, wil hij zijn lezers laten kennismaken met alle kanten van Iran.

Teheran, 1973. Pasha is 17 jaar wanneer hij zijn dagen doorbrengt met zijn beste vriend Ahmed. Door de warmte brengen ze deze dagen door op de daken van de huizen. Ahmed en Pasha dromen van de toekomst en meer. Pasha ziet via de daken zijn buurmeisje Zari. Het meisje waar hij stapelgek verliefd op wordt.

Dit verhaal straalt warmte uit, vriendschap, liefde, … Een ontroerende roman met natuurlijk niet enkel rozengeur en maneschijn. Enerzijds is het een hard boek. Zeker als de politiek erbij komt kijken. In Iran broeit een revolutie. Het regime van de sjah oefent druk uit op het leven in Iran.
Seraji laat vooral een mooie kant van Iran zien; de prachtige cultuur, de verhalen, tradities, gastvrije inwoners, …

De schrijfstijl is erg vlot. We lezen vanuit Pasha zijn perspectief. Hierdoor word je in het verhaal opgeslorpt en lijkt het alsof je het allemaal zelf beleeft. Persoonlijk vind ik dit een aangenaam perspectief. Het geeft ook vrijheid om zelf te speculeren over hetgeen Pasha tegenkomt in zijn leven. Motieven worden niet voorgekauwd (door perspectieven van andere personages). Je mag zelf interpreteren en dit vind ik wel fijn.

Het verhaal springt op en af tussen 1973 en 1974. In 1974 ligt Pasha in een psychiatrisch ziekenhuis. Wat doet hij daar? In 1973 zien we dan vooral de onbezonnen Pasha zonder zorgen en nog boordevol onschuld.

Een coming-of-age-verhaal in een romantische setting dat enerzijds hartverscheurend is en anderzijds je hart doet vollopen. Een heel menselijk verhaal over een schitterende cultuur.