Zet je aan het denken

Laurent Petitmangin schreef met De donkerste nacht zijn debuut. Hij won er enkele prijzen mee én het boek gaat in heel Europa in vertaling verschijnen.

De donkerste nacht gaat over een vader en zijn 2 zoons. Hij komt er alleen voor te staan nadat de jongens hun moeder overlijdt na een lange ziektestrijd. De vader is wat onhandig in zijn contact met de jongens; Fus & Gillou. Hij probeert zijn best te doen maar zit anderzijds nog in de knoop met zichzelf. Hierdoor toont hij zich wat afstandelijk naar de jongens toe. Fus & Gillou zelf vinden echter wel veel aansluiting bij elkaar. Fus begint na enige tijd meer aansluiting te vinden bij zijn extreemrechtse vriendengroep. De vader kan hier moeilijk mee om maar stelt zich passief op. Hijzelf is al levenslang een socialist en ergert zich aan de uitlatingen van zijn zoon. Beide geraken meer en meer van elkaar vervreemd. Op een bepaald moment ligt Fus in elkaar geslagen in de zetel na een vechtpartij met linke demonstranten. Hij is er zwaar aan toe en lijkt gebroken. Enkele maanden later neemt Fus wraak. Hij vermoordt één van zijn aanvallers..

Ik moet zeggen dat dit boek mij in tweestrijd houdt. Enerzijds stoorde ik mij aan een aantal elementen en anderzijds zet dit boek bij aan het denken en dit vind ik altijd wel fijn aan een boek!

Het verhaal begint met enkele mooie momenten tussen het gezin. Gedurende het verhaal merk je dat de vader erg met zichzelf bezig is en de aansluiting met zijn zonen verliest. Hij is erg wisselvallig. Het ene moment ervaar je de vaderliefde, het andere moment doet hij erg vreemde daden of heeft hij vreemde gedachten of uitlatingen die mij aan die vaderliefde doen twijfelen. Fus is een erg lieve jongen doe zoekend is naar bevestiging en aandacht van zijn vader maar deze maar niet krijgt. Hierdoor wordt het gevoel gecreëerd dat Fus wat werd weggeduwd door de vader richting zijn extreemrechtse groepering.

Het verhaal wordt vertelt vanuit de vader zijn perspectief. Hierbij is zijn politieke voorkeur wel erg aanwezig. Hij spreekt zich erg uit hierover. Dit kleurt erg zijn gedachten en meningen die soms nogal extreem worden uitgedrukt.

De schrijfstijl stoorde mij met momenten. Er werden soms erg grote tijdsprongen gemaakt bij de hoofdstukken waardoor het even duurde voor ik doorhad waar dat de tekst nu over ging. Ook werd een personage steeds benoemd als “de Jacky”. Steeds wanneer er naar hem verwezen werd wordt deze benoeming gehanteerd. Dit was best ergerlijk. Verder stoorde mij de vader als personage an sich mij soms. Zijn afstandelijke, nonchalante, gelaten stijl. Ik kreeg weinig aansluiting met hem. Hij keerde zich erg van zijn zoon af, wou hem vergeten, herinneringen wissen, walgt van hem, … Dit kan ik mij moeilijk inbeelden. Misschien ook iets te maken met mijn eigen persoonlijkheid en job.

Het einde vond ik dan weer wel hoopgevend. De rol als vader leek wat terug te keren en er was een einde waarbij je jezelf toch ook wat vraagtekens kunt stellen. Al bij al dus een boek dat je aan het denken zet.