Hoe water de mens heeft gevormd

Virginia Mendoza groeide op in La Mancha, één van de droogste regio’s in Europa. Een regio die, als de huidige klimaatverandering doorzet, zomaar eens in een woestijn kan veranderen. Dorst is daar geen abstract begrip, maar onderdeel van het dagelijks leven - en dat voel je in dit boek waarin zij het persoonlijke en regionale combineert met de geschiedenis van de mensheid.

Dorst gaat over de eerste mensen die de droogte in Afrika ontvluchtten om zich over de wereld te verspreiden. Het gaat over godsdienst en religie - die veelal geworteld zijn in smeekbedes om het alsjeblieft te laten regenen; of het juist te laten stoppen met regenen. En het gaat over grote culturele omwentelingen die vaak te linken zijn aan een tekort of juist een overvloed aan water.

Mendoza laat zien hoe dorst ons als mens heeft gevormd en hoe het diep in onze cultuur is verankerd en ze kijkt daarbij bewust niet alleen naar witte mannen en het Westen, maar betrekt ook vrouwen, verre culturen en zelfs een aantal dieren die zich op bijzondere wijze hebben aangepast aan de droogte.

Dit boek leest als een rivier: kronkelend, meanderend, soms rustig en dan weer een stroomversnelling. Af en toe vond ik het best complex - Mendoza is antropoloog en dat merk je - maar tegelijk bleef ik gefascineerd.

Ondertussen leven we in een wereld geteisterd door klimaatverandering, waarin steeds meer mensen moeten vluchten voor droogte of overstromingen en waarin technologieën als AI enorme hoeveelheden water verbruiken.

Hoog tijd dus om lering te trekken uit het verleden. Dit boek is alvast een mooi startpunt.