Klimaatwaarschuwing in een menselijk jasje

“We zorgen eigenlijk gewoon voor onszelf. Voor onszelf en onze kinderen. Misschien nog voor de kleinkinderen. Degenen die daarna komen tellen niet mee. Tegelijkertijd zijn we in staat om dingen te veranderen die gevolgen hebben voor vele generaties na ons…”(p. 193)

Signe is een Noorse milieuactiviste die in 2017 met haar zeilboot naar Frankrijk reist, met aan boord een lading die levens kan veranderen.

In 2041 wordt haar boot gevonden door David en zijn zesjarige dochter Lou. De boot biedt hen een afleiding van het leven in een Frans vluchtelingenkamp en het verlies van de rest van hun gezin. Het heeft al vijf jaar niet meer geregend in Zuid-Europa en het gebied wordt geteisterd door droogte en branden. Het aantal vluchtelingen stijgt en het drinkwater raakt langzaam op…

De twee verhaallijnen worden slim verweven en geven een beeld van de oorzaak van klimaatverandering (Signe) en de gevolgen (David). Daarnaast draait het vooral om de hoofdpersonen en hun persoonlijke worstelingen. Zowel David als Signe zijn heel menselijke personages – maar niet per sé sympathiek. Signe is een gedesillusioneerde einzelgänger, David bij vlagen wel erg egoïstisch…

Het mooiste vond ik dit boek in het de observaties over de relaties tussen kinderen en hun ouders. Signe wordt in haar doen en laten sterk gemotiveerd door de scheiding van haar ouders. David vind het bij vlagen lastig om voor zijn dochter te zorgen. Toch is het juist zijn dochter die hem motiveert, hem drijft om ondanks alle tegenslagen hoop te houden.

Een goed boek met een belangrijke boodschap en mooie observaties over mensen maar toch pakte het mij nooit écht… 3 sterren van mij.