Wat een proza! Lezen en herlezen!

Robert Seethaler (1966) afkomstig van Oostenrijk brak in 2015 door met het boek een heel leven. De auteur groeide op met een ernstige visuele beperking en ging naar een school voor blinden te Wenen. Als kind leefde hij in zijn eigen wereld en daar groeide de liefde voor het schrijven. Zelf zegt de auteur dat hij een boek over de dood wou schrijven, maar hij besefte dat je daar geen boek over kunt schrijven. Sterven beschrijven betekent het leven beschrijven. (bron Tzum)

En dat is wat de auteur doet hij beschrijft een leven, het leven van Andreas Egger, een klein leven maar ook een heel leven, een leven dat de lezer niet koud laat maar fragmenten die herkenbaar en heel realistisch zijn. Waar de dood in het leven zijn sporen nalaat op een rauwe manier, sporen die verder spruiten in Egger zijn hele leven.

*1933 Andres Egger is een eenling, als 4-jarige wordt hij in het dal afgeleverd bij boer Karanztocker. Daar bleef hij al die tijd de jongen van elders, de bastaard, een extra werkkracht op de boerderij. Daar groeit hij op tot man, een man die niet vervuld wordt met liefde. Als hij ouder wordt onttrekt hij zich van de boerderij en op een februariochtend brengt hij de stervende geitenhoeder naar het dal daar ontmoet hij de prachtige Marie, vervult met liefde start hij aan het leven, zwijgend toch vervult met warmte. Hij moet deze warmte en liefde ook loslaten door een tragisch ongeval, waar het leven toeslaat stapt Egger verder….is het noodlot of is het een gevecht om te overleven?

Dit verhaal bestaat uit slecht 157 bladzijden maar wat een verhaal, wat een proza, een ode aan leven en dood, berusting en noodlot. Het boek overspoelt de lezer met prachtige fragmenten die een magisch verhaal vertelt over het leven van Egger. Ken je een verhaal waar je als lezer heel traag in verder wil lezen uit angst dat het uit is dat is “Een heel leven”, een verhaal dat nazindert en je zal lezen en herlezen, een verhaal dat je zal koesteren in de overvolle boekenwereld.