Tik,tik, tik...op het ritme van de pen!

Schrijfervaring genoeg voor de Nederlandse Mireille Geus, en die ervaring beperkt zich niet tot haar kinderboeken, maar strekt zich ook uit over fictie en non-fictie voor volwassenen. Deze veelzijdige pen heeft ze opnieuw ingezet in Vijftig seconden. Vanaf de eerste pagina merk je dat dit verhaal zich niet enkel tot de kinderwereld beperkt, maar ook het volwassen hart weet te raken.

Elles vader is de tijdbewaker, hij ziet erop toe dat de tijd zich netjes gedraagt. Seconden, minuten, uren tikken zonder chaos. Wanneer Elle merkt dat haar vader het moeilijk krijgt, zit er niets anders op dan hem te helpen. Ze zal de tijdswakersbril moeten opzetten en deze verantwoordelijke taak moeten overnemen. Vijftig seconden heeft Elle om hulp te zoeken voor haar vader. In het nu, maar ook in het vroeger… Tiktaktik.

Wat een prachtig verhaal! Ik kan niet genoeg benadrukken hoe verhalen als dit ons innerlijke kind doen opleven. En dan heb ik het nog niet eens over het genieten van de mooie illustratie, gedetailleerde pentekeningen van Floris Tilanus. De tekeningen vormen zonder twijfel een meerwaarde voor jong en oud. Zo schoon! Je voelt dat het voor de illustrator een plezier moet zijn geweest om dit verhaal tot leven te brengen en zijn fantasie de vrije loop te laten. Dat gevoel krijg je als (grote) lezer zeker ook, je verbeelding wordt geprikkeld door het hoge sprookjesgehalte.

Het lezen krijgt een bijna ritmisch karakter door de gelaagde pen van Geus. Ze werkt met korte herhalingen, waardoor je een prozaverhaal leest dat tegelijk vol met levensinzichten zit. Tik,tik, tik… ontwaak innerlijke kind ontwaak!

“Drie reuzen naast elkaar.
Ze zeggen niets. Maar ook zonder woorden wordt er veel gezegd. Niemand kan ze zien. Alleen ik.”