Jachteiland

Recensie van:
Jachteiland
Ze leek het perfecte slachtoffer nu zint ze op wraak…..
Auteur :
Lydia van Houten debuteerde in 2015 met Doodstil, waarna meerdere boeken volgden. Standalone thrillers zoals Prooi nemen de lezers mee naar duistere geheimen en verre plekken. Vooral de bijtende, intense en filmische schrijfstijl maakt dat lezers haar verhalen erg waarderen.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar ontvangen van Kabook uitgeverij in ruil voor mijn recensie. Hartelijk dank.
Uitgeverij: Kabook
Genre: thriller
Cover en flaptekst:
Een vrouw in een gele jas op de rug gezien. Rennend door een duister bos. Waarheen rent ze, waarom en wie is ze. Een nieuwsgierig makende en aantrekkelijke cover.
Een indrukwekkende flaptekst.
Waardevolle auteurs informatie en foto.
Quote:
Opgejaagd en getergd, rusteloos maar bovenal nieuwsgierig en hunkerend naar vergelding. Slim? Of het begin van het einde? En wie is de prooi en wie de jager?
Mooie teksten:
“Geavanceerde technologie is niet te onderscheiden van magie.”
Arthur C. Clarke
One pill makes you larger
And one pill makes you small
And the ones that mother gives you
Don’t do anything at all
Go ask Alice
Jefferson Airplane
Het verhaal:
Happy Hunters Bay Island, een kleine gemeenschap in een Canada waar schijnbaar nooit iets gebeurt. Achter een façade van een perfect huwelijk leeft Alice een getergd leven. Philip, haar tirannieke man, is een prominent figuur en runt het uitvaartcentrum, een plek waar Alice niet mag komen.

Alice heeft moeite om zich het verleden te herinneren. Ze wordt geplaagd door hallucinaties over een man met een ijzeren pin, Dokter Happy. Philip geeft haar medicijnen, zodat ze veel slaapt en suf is. Toch begint ze langzaamaan te vermoeden dat er vreemde dingen gebeuren op het eiland. Als ze op onderzoek uitgaat, stuit ze op geheimen die ze liever niet had gekend.
Mijn leesbeleving:
De proloog is gelijk zo’n intens en heftige binnenkomer dat ik het verhaal ingezogen wordt. Doordat Alice het verhaal verteld zie en ervaar ik de wereld door haar ogen. Een wereld waarin geweld, vernedering, overheersing, lichamelijke en geestelijke mishandeling niet geschuwd worden. Ik moest meerdere malen gal wegslikken als ik las. Vaak zo gruwelijk en pijnlijk. Maar waarom bleef ik dan toch door lezen? Omdat ik wilde weten hoe en of Alice kon ontsnappen uit haar gruwelijke gevangenis die haar leven was.
Ik proefde de smaak van wraak, genoegdoening net als Alice wilde ik antwoorden. En die kreeg ik. Al wist ik vaak niet meer wat boven en onder was in het verhaal. Maar dat symboliseert ook de kracht en het vernuft van de schrijfstijl van Lydia van Houten.
De lezer meesleuren in een macabere en intens bijtende situatie die uitzichtloos lijkt. Waarin je als lezer er ware film ervaring bij krijgt a la de pure horror van Stephen Kings It: sluimerend en als je het niet verwacht je overweldigen, je vastgrijpend en niet los laten ook al schreeuw je om genade. Waar iedere situatie berust op de vraag wie kun je vertrouwen en wie niet. Is wat je leest de waarheid of is het bedrog. Lydia gaat in je hoofd zitten. Ik kon niet anders dan door lezen.
Me verbonden voelen met Alice, als ik niet las vroeg ik mij af hoe het met haar ging. Een zinnenprikkelend, geest begoochelende, rauwe, gruwelijke, intense maar ook niet aflatende doorzettingsvermogen hebbende, krachtige en inventieve jonge vrouw. Die haar zelfvertrouwen een boost geeft door nooit op te geven, samen te werken en durft te vechten en te verdedigen om een nieuwe toekomst te garanderen voor haarzelf.
Samen met Alice op weg naar de plot continu met twist plots, getart worden door verbazingwekkende gebeurtenissen. Eindigend in een verpletterende plot.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
Eerder las ik Schaduwmeisje. Ook gruwelijk goed geschreven.
De opbouw van Jachteiland is grillig en onvoorspelbaar maar zorgt daardoor juist dat je geboeid blijft lezen. De gehanteerde ik-vorm is subliem omdat je het gevoel krijgt dat je de wereld ziet en ervaart zoals Alice. De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt al krijg je lastig vat op hen. Ze passen in de setting van dit verhaal. De schrijfstijl is beeldend en filmisch.
Na vele plot wendingen, absurdistische situaties waarin je het Noorden kwijt bent, volgt de plot die je hunkerend naar meer achterlaat. Alice loslaten wil je niet.
“Omarm de gekte, en brandt als een oneindig vuur!” deze uitspraak smaakt naar meer en maakt nieuwsgierig naar een vervolg. Hoe het verder gaat met Alice.
Diepe buiging voor top auteur Lydia van Houten die zich mag meten met Stephen King, J.D. Barker, James Patterson, M.W. Craven en Daniel Cole om maar een paar te noemen.