Een prachtig verhaal

Toen ik het boek begon te lezen, verwachtte ik mij aan een “paardenboek.” Ik was een beetje bang dat er teveel paardentermen zouden in voorkomen. Maar dat is niet zo. Het is heel leesbaar ook voor mensen die niet veel in contact komen met de paardensport. Het is een heel aangrijpend verhaal. Al van bij het begin voel je dat zowel Shari als het paard Blanche heel speciaal zijn. Ze zijn beiden heel sensitief en hebben het daar soms moeilijk mee. Ik voelde blijheid toen ik las dat Blanche gered werd van de slachting en dat ze terecht kwam bij iemand die zielsveel van haar zou gaan houden. Er zijn grote parallellen tussen de gevoelens van beide. Ze spiegelen zich aan mekaar. Mia, de auteur, beschrijft de gevoelens en emoties van Blanche, net alsof ze in het hoofd van het paard zit. Ik merk dat Mia zelf een hele grote paardenliefhebster is, anders zou ze die beschrijvingen niet zo beklijvend kunnen maken. Soms is het alsof ik Blanche hoor denken en praten. Blanche maakt een hele grote gedaanteverwisseling mee in die jaren. Ik vind het hartverscheurend om te zien hoe Shari chronisch ziek wordt en beetje bij beetje afscheid moet nemen van Blanche. Ik moest hier en daar een traan wegpinken. Ik ken persoonlijk niet veel van paarden. Mijn twee oudste zonen hebben vroeger op pony’s les gehad. Dat was maar een tweetal jaar totdat de ruiterij stopte. Ook de verandering van stoeterijen viel mij zwaar mee. Ik voelde gewoon de pijn en de onzekerheid bij die nieuwe plaatsen. Net zoals bij Shari en Blanche. Shari gaat op een dag naar Blanche en neemt al afscheid want ze gaan een week op reis. Wel, dat afscheid doet serieus pijn. Het is zo doorleefd verteld, dat ik ook het gevoel heb dat ik afscheid moet nemen van Blanche. Ondertussen voel ik de tranen weer opkomen. Ik weet wat het is om van je lievelingsdier afscheid te moeten nemen. Ik verloor twee jaar geleden onze poes Pluis en ben er nog steeds niet over. Telkens wanneer ik aan haar denk, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik kan me dus heel goed inleven in de situatie van Shari en Blanche. Er staan ook regelmatig mooie zwart-wit tekeningen in. Dit maakt het verhaal nog toegankelijker. Je kan je alles heel goed voorstellen.

Dit boek heeft mij betoverd : zowel de personages als het hele verhaal hebben mij van bij het begin meegenomen. Op geen enkel moment verveelde ik mij. Het is een aangrijpend en spannend boek. Tot op de laatste pagina. De band tussen Shari en Blanche en ook met Laura is magisch. Ik ben verrast te lezen hoe groot zo’n onvoorwaardelijke band kan zijn. Het verhaal geeft grote blijk van empathie. Ik leefde alles zo goed mee omdat het verhaal heel empathisch geschreven is. Het einde is dan ook verrassend en hoopgevend… Dit is waarlijk een prachtig boek, en niet alleen voor paardenliefhebbers…