Agonia, het kind van de rekening

Ik las haar vier boeken. Persoonlijk vind ik het beter als je de boeken in volgorde leest. Zo evolueer je mee met de hoofdpersonages en weet je ook waarom ze soms zo heftig reageren. Zowel Don als Lotte zijn getraumatiseerde hoofdpersonages en de boeken zijn met diepgang geschreven. De psychologie achter hun handelen en hun manier van reageren is goed verwoord. De verwerking van misbruik is helaas herkenbaar voor velen. Dit alles is steeds vormgegeven in een spannend scenario dat ik graag zou uitgewerkt zien in een film. De opeenvolging van gebeurtenissen gaat vlug en leest vlot. Je kan het boek gewoonweg niet wegleggen.
Agonia is het (voorlopig) laatste deel van de serie over Lotte Vermeer. Marja zegt wel : voorlopig. Dat gevoel had ik ook toen ik de laatste bladzijde las. Ik wou nog geen afscheid nemen van Lotte en Don. Dus ik hoop dat er nog een deel komt.
Ik werd van bij het begin het verhaal in getrokken. Het begint met schuingedrukte pagina's. Die vertellen ons het verhaal vanuit het standpunt van Chris, de politie-inspecteur en goede vriend van Don en Lotte. De hoofdstukken wisselen elkaar af. Wanneer Chris handelt en denkt en dan wanneer Lotte aan de beurt is. Gaat heel vlot en leest als een trein. Wat ik heel tof vind, zijn telkens de cliffhangers op het einde van een hoofdstuk. Ik hunkerde naar meer. Ik wou steeds verder lezen en kon het boek maar niet wegleggen. Ik noem haar ook 'De Koningin der Cliffhangers.' Marja weet als geen ander om de spanningsboog op te houden. Er zijn dus verschillende lettertypes die overeen komen met wat Chris en Don doen, of wat Lotte ondergaat en droomt, ook brieven die worden geschreven.
Wat Lotte hier allemaal weer meemaakt... Ik vroeg mij telkens af hoeveel ze nog kon dragen. De spanning werd steeds maar opgedreven door de vele misverstanden tussen Don en Lotte.
Telkens wanneer je denkt dat je een raadsel opgelost hebt, komt er een nieuwe hint waardoor je verder moet zoeken. Geniaal!