Een wonderlijke connectie !

Bij de cover herken je het lettertype dat hetzelfde is als bij “Hoefijzers in Japan.” Zo zie je dat beide boeken samen horen. Het is een prachtige foto van Blanche, ze heeft zo’n sierlijke hals die reikt naar Shari. Ze omhelst Shari als het ware. Zo’n mooi beeld!

Het verhaal begint met een proloog die uitlegt waarover het eerste boek ging. Het situeert je. Dan volgt er een inhoudsopgave met gerichte hoofdstuktitels.

Het eerste hoofdstuk “Wat eraan voorafging” vertelt ons hoe alles begon. Af en toe wordt er een stukje “geciteerd” uit het eerste boek. Dat is een goed idee want zo kan je je volledig gaan inleven in het verhaal van Shari en Blanche. Hier besefte ik pas hoe zwaar Shari het moet gehad hebben toen ze veel jonger was. Wat ze allemaal op school moest meemaken, vind ik verschrikkelijk. Mensen kunnen toch hard zijn tegen anderen die ze niet begrijpen of die niet zijn zoals zij. Hier lees je ook meer over de hoogsensitiviteit van Shari en de trauma’s van Blanche. Twee gekwetste zielen die veel begrip en genegenheid bij mekaar zullen vinden. Het verhaal gaat verder hoe Blanche uiteindelijk verkocht wordt. Dit is zo pijnlijk voor Laura en Shari. De verkoop was niet zo correct gebeurd. Vooral Laura gaat op zoek naar uitleg. Ze kan het niet laten rusten.
Uiteindelijk moeten ze nu zonder elkaar verder. Dat gebeurt met ups en downs. We volgen de stappen die Laura onderneemt om Blanche terug te vinden en te volgen in Japan. Shari vindt het leuk dat haar moeder dit allemaal doet, maar raadt haar toch aan om het nu los te laten. Ze krijgen foto’s en video’s van Blanche en Shari is daar best gelukkig mee. Ondertussen leren ze Sumi en later Maiko kennen die met Blanche mogen rijden op de Universiteit in de buurt van Tokyo. Zij verzorgen Blanche met veel liefde en dat troost Laura en Shari wat. Tussendoor vind je hele mooie zwart-wit foto’s van Shari en Blanche. Zo kun je je beter inleven…

En dan komt het stuk “Vier jaar eerder : Blanche, het vertrek.” Hier lees je hoe Blanche zelf alles ervaren heeft toen ze plots weg moest. Zoals in het eerste boek, geeft Mia Blanche terug een stem. Mia verplaatst zich in het hoofd van het paard en kan zich zeer goed inleven in haar gevoelens. Zo mooi om te lezen wat Blanche voelt en meemaakt. Ze wordt weggerukt uit haar veilige plaats.

“Drie weken later : Blanche, de aankomst in Japan. Hier terug lezen we hoe Blanche alles ervaart en hoe ze zich voelt. Het is net alsof Blanche het ons zelf vertelt. De plaats waar ze nu woont en de box waarin ze nu moet wonen zijn niet zo mooi en gezellig als thuis, maar ze krijgt in die twee jaar die volgen twee hele lieve trainsters. Sumi en Maiko zijn twee studentes aan die universiteit. Ze verzorgen haar goed en houden van haar. En dat voelt ze. Er worden nog steeds foto’s gestuurd naar Laura en Shari. Maar het verlangen groeit steeds meer om Blanche terug te zien… En Maiko nodigt hen uit om naar Japan te komen.
Halverwege het boek vertrekken Laura en Shari naar Japan. Dat is een hele grote uitdaging want ze kennen de taal niet en weten er hun weg niet. Maar Shari is heel vlug in het opnemen van nieuwe dingen en verdiept zich in de app om overal haar weg te zoeken. En dat lukt haar bijzonder goed. Laura is gerustgesteld. Wanneer ze totaal uitgeput in hun appartementje komen, rusten ze eerst goed uit vooraleer ze op stap gaan. Moeheid en emoties spelen hun parten. Samen met Maiko gaan ze Blanche opzoeken. De weg er naartoe is heel spannend. Shari voelt haar hart heftig kloppen en hoe dichter ze komen bij Blanche, hoe emotioneler ze worden. En dan zien ze haar… Er gaan heel wat emoties door hun lichaam, zowel van Laura en Shari als van Blanche.

Hoe Blanche reageert, is voor Shari en Laura het ultieme bewijs van hun liefde voor mekaar. Hier laat ik jullie zelf verder lezen. Vooral het einde van het boek is zeer emotioneel. Ik heb even moeten stoppen met lezen en mijn tranen moeten drogen. Wat kan Mia gevoelens mooi neerpennen! En wat kan Shari dit allemaal een plaats geven! Ze is een hele sterke en wijze jongedame geworden. Zoals ze op het einde van het boek zegt : “Onze connectie zal altijd blijven bestaan.” Zo is het ook…

Alweer een boek dat zeker moet gelezen worden. Ik hoop dat er ooit een verfilming komt!