“Het voelt voor mij als een missie om dit verhaal te vertellen.” (Aline van Wijnen)

Vandaag verschijnt de 11e roman van Aline, ‘Tot we elkaar weerzien’ en ik was een van de gelukkigen die deze al voor verschijning kon lezen met de leesclub van de uitgeverij.

Dat Aline een kei is in het vertellen van oorlogsromans staat buiten kijf. Mijn eerste kennismaking met haar werk was ‘Het geheime kistje van Elle’ en daarmee was ik verslingerd aan haar romans. Dit boek kwam nog meer binnen dan het verhaal van Elle; het verhaal is rauwer en juist de psychische kant van dit verhaal raakte mij behoorlijk.

Hamburg 1941.
Anne, 18 jaar, wordt samen met haar ouders en haar jongere broertje op transport gezet naar het oosten. Haar vader blijft optimistisch, maar aangekomen in Minsk is de confrontatie met de werkelijkheid keihard. Ze worden opgesloten in het getto, in een klein kamertje en worden tewerkgesteld. Dat het leven daar meer dan vreselijk is kun je je voorstellen.

Daarnaast is er een tweede verhaallijn over de kleindochter van Anne, die voor school de opdracht heeft haar grootmoeder te interviewen over oorlogstijd. Maar Anne heeft hier nooit over gesproken en is ook niet van plan dit te doen. De herinneringen zijn te erg.
Toch heeft de vraag van haar kleindochter iets bij haar losgemaakt en spontaan besluit ze naar Minsk af te reizen.

Dit verhaal is gebaseerd op de memoires van de enkele overlevenden van dit getto, waar rond de 100.000 uur Joden waren vastgezet en dat voel je tijdens het lezen. Aline laat je voelen!!! De gebeurtenissen tijdens de oorlog zijn al weerzinwekkend, maar de gevolgen, zelfs vele decennia er na, hakken er in. Aline zorgt door de dubbele verhaallijnen voor verdieping; je krijgt echt een band met Anne, door wat zij destijds heeft moeten doorstaan en hoe dat nu nog haar leven beïnvloed.

‘Tot we elkaar weerzien’ is een verhaal over onmogelijke keuzes, over moed en doortastendheid, over verdriet, en toch ook over hoop en liefde.

Een verhaal dat verteld moet worden.

Een verhaal dat mij direct na het lezen van de proloog in haar greep kreeg en niet meer losliet, ook niet na het lezen van de laatste pagina. Het galmt na in mijn hoofd en dat blijft het vast en zeker nog een tijd lang doen. Juist omdat het – helaas – ook nog steeds een actueel verhaal is…

Dank aan Best of Romance/Boekerij voor deze prachtige leeservaring met de leesclub en natuurlijk voor het boek in ruil voor mijn eerlijke mening.