Grotendeels mee eens, maar leuk om te lezen.

Veel zaken die Özcan aansnijdt, ben ik mee eens. Ik twijfel alleen of elke literatuurprijs door het publiek zo moeten worden gegeven. Ik denk nog de vele keren daar Michiel van Egmond de na publieksprijs won. Natuurlijk had Michiel met VI een krachtige promotie kunnen doen. Totdat een van de boekhandelaar vertelde dat door het boek Gijp mensen in zijn winkel kwamen die nooit in zijn winkel kwamen. Het was een publieksprijs en een terechte winnaar.

Een vakjury kan tegenwicht bieden aan een publieksprijs. Anderzijds zou jury’s innovatie en vernieuwing moeten stimuleren.

Over leraren en nieuwe schrijvers heb ik zelf ondervonden bij de leraar van mijn zoon. Ik dacht een nieuw boek, een nieuwe schrijver maakt het voor de Nederlands leraar leuk en uitdagend. Als je het zoveelste keer het bitter kruid moet bespreken ben je het weleens beu. In ieder geval mijn Nederlandse leraar deed dat wel. Hoewel wij een beperkte lijst kregen. Maar boeken die de leraar niet kende kregen standaard de allerlaagste waardering, hoewel deze schrijver al genomineerd was voor een internationale prijs. Met wat motivatie heb ik d leraar weten te overtuigen voor en hogere waardering.

Daarin tegen zie ik ook als een schrijver eenmaal een prijs heb gewonnen dan zijn in eens alle boeken goed. Hoewel logische wijs de kwaliteit weleens kan variëren.

Een beetje vernieuwing en aansluiting bij jongeren mag best. Ach en als het tegen het zere been is. Prima de discussie is gestart.

Ik heb genoten van dit Essay. Bedankt Özcan!