Lessen in chemie

Recensie van:

Lessen in chemie

Ze zweeg. ‘Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen,’ zei ze met overslaande stem, ‘maar we hadden chemie. Echte chemie. En het was geen ongeluk.’

Vertaald uit het Engels:

Lessons in Chemistry

Auteur: Bonnie Garmus

werkt als copywriter en creative director en schreef in de avonduren aan Lessen in chemie. De vertaalrechten werden in recordtempo aan 34 landen verkocht en een televisieserie, met Brie Larson (Room, Captain Marvel) in de hoofdrol, was al in de maak voor het boek was verschenen. Garmus is geboren in Seattle, maar woont nu in Londen. Lessen in chemie is haar debuut.

Wijze van lezen:

Ebook lezen voor de Online Leesclub o.l.v. Hildeloes Proost

Uitgeverij: Boekerij

Genre: roman

Cover en flaptekst:

Ik zie een vrouw vanaf de hals. Met een ouderwetse televisie in haar handen. Wie is het? Dat maakt nieuwsgierig.

Flaptekst:

Quote:

Hoofdstuk 41 11-16

‘Steeds als u aan uzelf twijfelt,’ zei ze, zich weer naar het publiek toe draaiend, ‘steeds als u bang bent, bedenk dan één ding. Moed ligt ten grondslag aan verandering – en verandering is waar we chemisch gezien op gebouwd zijn. Dus als u morgen wakker wordt, leg dan deze eed af. Houd uzelf niet langer tegen. Onderschrijf niet langer wat anderen vinden over wat u wel en niet zou kunnen bereiken. En laat u niet langer in een nutteloos hokje stoppen van sekse, ras, economische status of religie. Sta niet toe dat uw talent verloren gaat, dames, ontwerp uw eigen toekomst. Als u vandaag naar huis gaat, vraag u dan af wat ú gaat veranderen. En begin er dan aan.’

Mooie tekst:

Het leven is niet makkelijk voor een vrouwelijke scheikundige in de jaren vijftig. Gelukkig is de briljante Elizabeth niet voor één gat te vangen.

Het verhaal:

Maak kennis met Elizabeth Zott. Briljant scheikundige, onophoudelijke doorzetter en — helaas voor haar dromen en ambities — een vrouw. In de jaren zestig is het hoogst ongebruikelijk dat vrouwelijke wetenschappers zelfs maar bestaan, laat staan dat ze tot de top van hun vakgebied behoren.

Een verdieping – en een wereld – van haar verwijderd werkt Calvin Evans, een scheikundig genie met een sociale handicap, die al op jonge leeftijd een Nobelprijs op zijn naam heeft staan. Tot Elizabeths grote verbazing herkent uitgerekend deze man haar talent. Eindelijk neemt haar onderzoek een vlucht. Maar omdat het leven even onvoorspelbaar is als chemische reacties, is Elizabeth drie jaar later een alleenstaande moeder en lijkt haar carrière voorgoed voorbij. Gelukkig is ze niet voor één gat te vangen: Elizabeth slaat haar keuken kort en klein en transformeert hem tot een laboratorium – vastbesloten om haar onderzoek zelfstandig voort te zetten en eindelijk academische erkenning te krijgen. Want als iedereen blijft zeggen dat haar enige recht het aanrecht is, kan ze daar maar beter haar voordeel mee doen!

Mijn leesbeleving:

Dit verhaal is een krachtige boodschap dat vrouwen net als een man alles kunnen bereiken in het leven. Dat hun taak zich niet beperkt tot de vrouw van, de moeder van en het aanrecht. Zoals dit vroeger gebruikelijk was.

Vanaf het allereerste begin sloot ik Elizabeth Zott in mijn hart. Zo ontwapenend, scherp, creatief, empatisch en slim.

Het gedrag wat Elizabeth vertoont zit in haar DNA. Het is wie zij is. Niet geacteerd of bewust. What you see is what you get.

Wat me bedroefd maakte waren de oneerlijke op roddel en achterklap beluste waarheden om Elizabeth te krenken. En als dat niet lukte alles uit de kast halen om maar van haar af te komen. Daar heb ik me vreselijk aan geërgerd. Kijk dan verder dan je neus lang is. Niet naar het feit dat ze vrouw is. Deze personages kon ik wel wat doen. Ze zorgen zeker voor dialoog en de nodige spanning en actie. Maar een mens zo te onteren dat vind ik niet kies.

Dit boek bevat een achtbaan aan emoties; diepe droefenis, euforische liefde tussen man en vrouw, gaan voor je passie als vrouw tussen de mannen in  een tijd dat dat alles behalve normaal was. De vrouw in dit verhaal was er wel klaar voor maar de wereld om haar heen allerminst.

Ook de liefde voor dieren is ruimschoots aanwezig. Ook ik leer mijn hond nu meer woorden aan haar vocabulaire toe te voegen. Vaak kijkt ze me heel intelligent aan of met een blik kon ik maar praten.

Moederliefde; die op een eerlijke en echte manier naar voren wordt gebracht. Dat het niet altijd makkelijk is. Maar dat aandacht en liefde in welke vorm dan ook een kind sterkt in haar zelfvertrouwen en haar kijk op de wereld. Verbazingwekkend mooi beschreven.

Maar ook bevat het verhaal de nodige humor in vele vormen. Terloops, sarcastisch, kwetsend maar ook steunend, opbeurend en vaak echt grappig. Je voelt je verbonden met de emoties die de personages in dit verhaal door maken.

Hun worsteling met het dagelijks leven; de kerk die voorschrijft dat je beter te biecht kunt gaan dan dat je gaat scheiden van een huwelijk vol zorgen. Het vertrouwen in het IQ van je kind en ze daardoor naar school sturen maar dan personen treffen die dat ongepast vinden. Vastgepinde overtuigingen over de verschillen tussen man en vrouw, tenenkrommende meningen over seksuele geaardheid, huwelijkse staat als norm en religie boven atheïsme. Allen goed en geloofwaardig beschreven. Maar ze lieten me ook veelvuldig zuchten. Waarom? Waarom niet makkelijker denken. Heeft dat met durf te maken. Het lef om te kiezen wat jij vindt dat het niet uit maakt om buiten de lijntjes van de gekaderde regels te kleuren?

Mede door de beeldende schrijfstijl. Toen het verhaal switchte van heden naar verleden moest ik eerst wel even wennen. Moeilijke vaktaal zocht ik op en dat vond ik zeer leerzaam.

De toewerking naar de plot ging gepaard met de nodige verhaallijnen. Toch vond ik de plot onverwacht maar ook een leegte opvullend. Een leegte met rouw en verdriet omarmen met empathie, respect en pure oprechtheid.

Mijn mening:

Ik geef 5 sterren.

Geef mij nog meer van deze wonderlijke Elizabeth Zott. Een tv show of een film. Ik zie het zo voor me.

Dit verhaal beschikt over een beeldende schrijfstijl, het verkondigen van een zeer duidelijke mening, goed uitgewerkte personages, een uitmuntende dialoog tussen de personages. Een flinke dosis humor, verdriet, haat, jaloezie, passie, liefde, leerzame momenten maar bovenal een origineel verteld verhaal over een vrouw die met haar kennis wil werken en weigert zich te laten leiden door de heersende norm in de jaren vijftig.

Hildeloes Proost bedankt voor een fijne leesclub.

Bonnie Garmus bedankt voor dit verhaal ik genoten. Ik kijk uit naar meer verhalen van jou.