Samen Alleen

Recensie van:
Samen Alleen
Auteur: Nico Torrenga
(1971) begon in 2015 met het schrijven van toneelstukken. Na het uitgeven van twee humoristische bundels en een roman in het Groningerdialect, is “Samen Alleen” zijn thrillerdebuut.
Wijze van lezen:
E-book gekregen voor deelname aan De Boekenreizigers leesclub o.l.v. Erna Eikhoudt.
Uitgeverij: Godijn Publishing
Genre: thriller
Cover en flaptekst:
De cover raakt me. De jongen die een vinger voor zijn mond houdt om te zwijgen lijkt mij. De tranen die over zijn wangen biggelen en de wond bij zijn neus. De handen op zijn schouders. Het is een cover om stil van te worden. Zoveel spanning straalt het uit op mij.
De flaptekst is heftig, hartverscheurend maar ook het begin van een zoektocht. Een zoektocht die ik graag wil meemaken door het verhaal te gaan lezen.
Het verhaal:
Een jaar na zijn scheiding verongelukt Ricks dochter Zoë. Twee jaar later probeert hij met hulp van zijn beste vriend Ingmar weer grip op zijn leven te krijgen. Wanneer hij oude foto’s in het huis van zijn overleden stiefmoeder vindt, raakt hij steeds meer in conflict met zichzelf. Waarom komen de beelden van de foto’s overeen met zijn dromen en wie is dat meisje op een foto dat sprekend op Zoë lijkt? Het verlangen naar antwoorden op zijn vragen leidt hem uiteindelijk naar Le Tréport, Normandië. Het wordt een reis die een gruwelijk verleden aan het licht brengt.
Mijn leesbeleving
Toen ik begon te lezen moest ik heel erg wennen aan het feit om terug te gaan in het verhaal. Het vergde veel van mij. Maar toen dat eenmaal achter de rug was werd het beter en kon ik ongehinderd doorlezen.
Gelijk in het begin krijgt het verhaal vaart. Hoofdpersonage Rick ontdekt dingen over zijn verleden en wil op zoek gaan. Dit is zo levensecht beschreven en met zoveel emotie dat ik meegenomen werd en met Rick mee ging.
Nadat de meeste personages waren voorgesteld nam het verhaal een wending. Daar moest ik eerst flink aan wennen. Dat het verhaal vanuit een ander perspectief bekeken en besproken werd. Toen ik daar aan gewend geraakt was vond ik het een toegevoegde waarde. Hoe de politie alles professioneel bekijkt en bespreekt. En vandaar uit actie onderneemt. Ook dat is op zeer spannende en ingenieuze wijze beschreven. Je ziet ze bezig, je hoort ze overleggen, je hebt het gevoel te moeten rennen om ze bij te houden als ze vlug ergens heen moeten om uit te zoeken. Als je even op adem komt en je ademhaling weer enigszins normaal is en het pijnlijke gevoel van te hard rennen wegebt laat je je weer meesleuren in de volgende bloedstollende momenten. Je wilt gewoon niet afhaken.
Alhoewel de flashbacks, het denken en doen van Rick me heen en weer deden slingeren en me verwarden las ik toch door. Mijn nieuwsgierigheid was nu eenmaal gewekt. Na vele cliff hangers begreep ik het ineens allemaal en zag ik het helder. Toen wist ik dat de auteur mij door de ogen van Rick liet kijken en ervaren hoe hij de wereld om zich heen zag.
Toen viel alles op zijn plek. Ineens waren de verwarring en het doolhof achtige gevoel weg. Voor mij kwam toen de geloofwaardigheid terug. Het verhaal raakte mij op dat moment nog dieper dan het voorheen al gedaan had. De plot zag ik niet aankomen en verraste mij. Maar ook hier is goed over nagedacht. Je merkt dat de auteur de nodige research gedaan heeft en in het nawoord is dat ook terug te lezen.
Dit verhaal bevat heftige onderwerpen maar wordt op zo’n manier gebracht dat er voldoende ruimte is voor een diepgaande dialoog en kennismaking met de diverse personages. Ze worden mensen van vlees en bloed. Het is niet een opsomming van kommer en kwel en een volkomen tranendal. Maar ook een verhaal vol mysterie, het verzamelen van de puzzelstukken die uiteindelijk de duidelijke complete puzzel vormen. Deze afwisseling met ruimte voor diepe rouw, trauma, flashbacks, zeer voelbare emoties, diepgeworteld verdriet, wrok en haat met spanning, onverbreekbare vriendschap, vrede zoeken in jezelf vind ik prima gedaan. Dat maakt dit verhaal ook zo aantrekkelijk om te lezen voor mij.
De schrijfstijl is beeldend en vlot. Nadat je het verhaal uit hebt moet je gewoon bij komen van alle diepe indrukken die je opgedaan hebt. Het is een heftig verhaal met vaak gruwelijke details. Maar toch vind ik het erg goed dat de auteur aan deze onderwerpen aandacht besteed. Ik hoop met heel mijn hart dat mensen in soortgelijke situaties dit boek gaan lezen en er hoop uit putten. En zelf de weg kunnen vinden naar hulp en daarmee herstel en vrede met henzelf.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
De opbouw is eerst verwarrend maar later zeer geloofwaardig en dan stijgt het verhaal ook in waarde voor mij. De personages zijn gedetailleerd en levendig uitgewerkt. De schrijfstijl is beeldend en vlot. Je hebt letterlijk het idee dat je overal bij bent in dit verhaal. Je ervaart het door de ogen van de betrokkenen. Dat vind ik heel knap. Ook het beschrijven van heftige thema’s vind ik met de nodige professionaliteit en eerlijk en rauw zoals het is zonder te romantiseren. Iemand in dezelfde situatie kan er hoop uit putten en zelf de juiste hulp vinden.
Als je jezelf de rust en ruimte gunt om dit verhaal te lezen dan is het een parel van een boek.
Erna Eikhoudt hartelijk dank voor opnieuw een fantastische leesclub met een schitterend boek. En voor de uitmuntende manier van vragen stellen. Daardoor raakte het boek mij nog dieper.
Nico Torrenga bedankt voor het vertellen van je verhaal. En voor je deelname en input aan de leesclub. Ik vond het een onvergetelijke ervaring.