Geen klik en te veel toevalligheden.

De laatste stap – Paul de Bruyn
Verschenen bij Manteau - Uitgeverij Standaard – 2022

Geen klik en te veel toevalligheden.

Paul de Bruyn is met deze misdaadroman niet aan zijn proefstuk toe. Eerder schreef hij non-fictie en verschenen de misdaadromans ‘Het laatste gesprek’ en ‘Fatale vriendschap’ van zijn hand. Voor mij is het een eerste boek van deze Vlaamse auteur die 35 jaar werkte voor de Gazet van Antwerpen als redacteur binnenland, chef buitenland en eindredacteur.

“Overal begonnen vogels te fluiten in een prachtig, ongerept stuk groen. Antwerpen ontwaakte voor de warmste dag van het jaar.”

In het Antwerpse Hoboken wordt een lijk gevonden dat horribel is toegetakeld. Al snel zijn commissaris Michiels en zijn team er zich van bewust dat het hier niet om een gewone moord gaat.
De vermoorde man blijkt Bert Peeters, ex-journalist en door verschillende conflicten met een moslimse jongen net ontslagen op de school waar hij leraar was. Het team ontdekt al snel een schakel met extreemrechtse groeperingen en rassenhaat.

Een paar dagen later wordt er nog een lijk gevonden. Dina Kuijpers is gewurgd met haar eigen hoofddoek. Al gauw wordt duidelijk dat zij een oud-collega van Peeters is en dat de moorden verband houden met elkaar.

Hoe dieper Michiels’ team graaft in Peeters’ verleden hoe duidelijker het wordt dat hij met iets bezig was wat faliekant is afgelopen. Wat wilde hij bewijzen? Aan het team om dit zo snel mogelijk uit te zoeken.

Het verhaal speelt zich af in de Antwerpse rand en de karakters zijn erg menselijk neergezet. Toch had ik met geen van hen een klik of voelde ik me verbonden met het verhaal. Ik veronderstel dat dit te maken heeft met de journalistieke achtergrond van De Bruyn. Niet dat deze misdaadroman niet aangenaam leest, maar het verhaal doet me eerder denken aan een verslaggeving waar bepaalde feiten opgesomd worden.

Daarnaast worden namen ontelbare keren genoemd, soms op het irritante af. In teamverband en in conversaties onder elkaar lijkt me dit niet erg realistisch. Dit onwerkelijkheidsgevoel had ik trouwens ook bij de ondervraag technieken. Worden ze eerst als meneer en mevrouw aangesproken, wordt dit even later gewoon Nick en Sophie. Dit komt ongeloofwaardig over.

Bovendien zijn er te veel toevalligheden in het onderzoek. Bijna alles loopt van een leiendak. Er zijn weinig of geen tegenslagen. Naar de plot toe – als teamlid Julie iets op het spoor is - dacht ik ‘Yes, toch nog iets spannend’, maar ook hier geen verrassingen.

Al bij al jammer. Het verhaal beloofd veel als je de achterflap leest, maar komt helaas niet uit de verf. De aangehaalde thema’s als rassenhaat en extreemrechtse groepen missen hun uitwerking net als de romantiek die De Bruyn suggereert. Zelfs dit laatste had voor mij geen enkele meerwaarde en vond ik zelfs storend, omdat er eigenlijk niets meegedaan werd.

Ik kom dan ook niet verder dan 2 sterren.

Karin
Bookswithbooks