De plot zit gedegen in elkaar…

Dank Uitgeverij Hamley Books voor het fysieke recensie-exemplaar.

Belinda Aebi verdient al jarenlang haar sporen in de misdaadliteratuur. Met ‘Verboden toegang’ zet ze haar dertiende misdaadverhaal neer. De boeken van Aebi gaan over het algemeen over gewone mensen zoals jij en ik. Als lezer vind je in haar schrijfsels meestal wel een stukje herkenning.

Urbain Decorte heeft een volkstuintje in Temse waar hij heel wat tijd doorbrengt. Annie, zijn vrouw, houdt zich bezig met boetseren. Zo vullen ze hun dagen, want hun huwelijk kun je – na vijvendertig jaar – nog maar ‘gewoontjes’ noemen. Ze geven elkaar de ruimte. Tot het tuinhuisje van Urbain uitbrandt. De dode die erin aangetroffen wordt blijkt Urbain zelf.

Het onderzoek dat daarop volgt werpt een heel andere kijk op Urbain. Er worden geheimen blootgelegd waar zelfs Annie het bestaan niet van wist… toch?

‘Verboden toegang’ begint met een geheimzinnige proloog van een onbekend individu. Altijd een goede binnenkomer om de lezer te boeien: ‘Wie, wat, waar, waarom?’

Het is aan hoofdrechercheur Stef Michiels en zijn team om de zaak te onderzoeken. Hierin neemt Aebi je mee naar het verleden en al vlug blijkt dat Urbain geen doetje was. De speurders blijven wroeten, maar er blijkt niet echt een aanknopingspunt naar een mogelijke doorbraak. De uiteindelijke opening in het onderzoek komt uit onverwachte hoek.

‘Verboden toegang’ is een prima verhaal maar haalt het niet bij haar vorige boeken. Hoewel het verhaal an sich goed in elkaar zit, kan ik me deze keer niet vinden in de schrijfstijl van Aebi die totaal anders lijkt dan in haar vorige boeken. Het blijft allemaal wat aanmodderen en dat ben ik van Aebi niet gewoon. De verhoormethoden door het team zijn niet altijd even geloofwaardig en ook de personages blijven voor mij te oppervlakkig om er binding te krijgen.

De plot daarentegen zit gedegen in elkaar en wordt gestaag opgebouwd. Als lezer blijf je lang in het ongewisse wat – gezien de mysterieuze proloog – de bedoeling is. Met de flashbacks door het onbekende ik-personage dat regelmatig opduikt en de maatschappelijke thema’s die de auteur aanhaalt heb je alleszins de garantie voor enkele uurtjes leespret.

Helaas was het deze keer – voor mij - geen hoogvlieger.