Fietsen door het grote niets

Het boek Pelgrims en pepers van Frank van Rijn heb ik gerecenseerd en daarbij tevens één en ander over de schrijver verteld. Laat ik dat nu niet herhalen.
Ik was niet van plan om dit boek te recenseren maar toen ik zag dat er nog geen was, besloot ik het toch te doen. Frank van Rijn verdient wel wat extra aandacht. Hij is geen virtuoos schrijver maar ik vind hem een sympatiek persoon omdat hij zo pretentieloos is, in tegenstelling tot Tim Voors, van wie ik onlangs Alleen recenseerde.
Dit boek beschrijft een tocht door Kirgizië en West-China. De tocht is onderdeel van een reis van Nederland naar Midden-India. Een waanzinnig lange reis!
Midden-Azië heb ik altijd een fascinerende streek gevonden omdat het vrijwel leeg is, omdat de natuur er ongerept is en omdat ik me niet kan voorstellen hoe mensen daar leven. De landschappen zijn spectaculair en bestaan voornamelijk uit bergen en woestijnen: Kirgizië, West-China, Tibet, Mongolië, Altaj, Tuva en Pamir, om er maar een paar te noemen. Een onmetelijk groot gebied.
Van Rijn fiets door het gebied der Oeigoeren en door Tibet. Hij besteedt niet expliciet aandacht aan de politieke situatie maar tussen de regels door lees je wel hoe hij erover denkt. Het boek is geschreven in 2007 en toen was de situatie in West-China nog niet zo mensonterend als nu.
Frank worstelt met het klimaat dat bar en boos is. Oppervlakkig beschouwd zou je denken dat hij een echte masochist is, maar hij blijkt toch enorm te genieten van alles wat hij doet.
Zijn ontmoetingen met mensen zijn vaak hilarisch en de vele foto's zijn een prachtige aanvulling.
Frank was 58 toen hij de reis maakte. Zijn leeftijd verklaart wellicht waarom hij geen digitale camera of telefoon gebruikt. Nee, Frank maakt dia's! Waarschijnlijk verklaart dat de geringe kwaliteit van de foto's maar dat doet niet echt afbreuk aan wat hij zoal fotografeerde. Het grote niets, de oneindige leegte blijken overduidelijk uit de vele plaatjes. Het boek is voorzien van overzichtelijke plattegronden zodat je de fietser goed kunt volgen.
In deze tijden van corona en klimaatproblematiek is het lezen van de boeken van Frank van Rijn een milieubewuste manier van op vakantie gaan.
O ja, de titel slaat op de capuchon van zijn winterjas. Het is een titel die niets toevoegt, alleen maar een klein detail is. Jammer. Ik vind titels belangrijk.