Thematiek voor 15-jarigen, maar helaas...

Dit is het verhaal van drie halfzussen. Dezelfde vader. Vader woont op een eiland, dat uitvoerig wordt beschreven. Voor wie Linn Ullmanns werk kent, met name haar boek De rustelozen, moeten dit bekende elementen zijn: Linn is één van de vele kinderen van Ingmar Bergman die nageslacht verwekte bij zes vrouwen. Hij woonde, zeker later in zijn leven, permanent op Fårö, een eiland ten noorden van Gotland, in de Oostzee.
Dit boek is zeker geïnspireerd op haar eigen leven. In hoeverre het autobiografisch is, is moeilijk te zeggen, maar het zou me niet verbazen.

Het boek kent twee verhaallijnen: het eerste is dat van de drie zussen als volwassenen die samen besluiten om hun inmiddels oude vader te gaan opzoeken. Het is winter, de zussen wonen in Oslo, dus het is een hele onderneming: 600 kilometer door kou, duisternis, sneeuw en bepaald geen autosnelwegen.

De tweede verhaallijn behandelt de drie zussen als kinderen die hun zomervakanties doorbrengen bij hun vader. Het paradijselijke eiland met strand, bos en een grote bloemenpracht is een heerlijk oord om te vertoeven. De zusjes sluiten vriendschappen met andere kinderen die net als zij hun vakantie doorbrengen op het eiland. Elke zomer ontmoeten ze elkaar en elke zomer zijn ze verder in hun ontwikkelingen, totdat ook de eerste seksuele experimenten plaatsvinden.
Wie is het gezegende kind? Dat moet Ragnar wel zijn. Hij is een vreemde jongen die geen aansluiting vindt en wordt gepest door de anderen. Maar de middelste zus, Erika, sluit in het geheim wel vriendschap met hem. Hij ontvangt haar regelmatig in zijn geheime hut op een verlaten plekje in het bos. Ondanks deze vriendschap voelt Ragnar zich ongelukkig en wanhopig, al zal hij liever zijn tong afbijten dan dit toegeven.

Een gezegend kind is een zeer suggestief boek. Ullmann stipt van alles aan maar laat het aan de lezers over om door te denken. Hoewel het veelal over zomer, strandleven, bloemen en zonneschijn gaat, is dit boek een typisch Skandinavisch boek: vol melancholie, zwaarmoedigheid, gesloten mensen, stugheid, geremdheid.
Ik denk ook niet dat Ullmann anders zou kunnen schrijven. Men leze haar Meisje 1983, waarin ze vertelt over haar verkrachtingen en aanrandingen. Om over haar eenzaamheid en rusteloosheid maar te zwijgen.

Ondanks de lichte midzomer, de schoonheid van het landschap, de idyllische taferelen, is dit een zwaar boek.
Nu kunnen 15-jarigen zeker zware thematiek verdragen maar de schrijfstijl van Linn is, vrees ik, toch onvoldoende toegankelijk voor jongeren. Ook voor mij duurde het best wel lang eer ik in het verhaal zat. Het slot ging maar moeilijk open maar geslotenheid hoort nu eenmaal bij veel Skandinavische schrijvers en schrijfsters.