In één dag kan je hele leven volledig veranderen

Philippe Besson kan bij mij eigenlijk niks fout doen. Wat ik ook van hem lees, ik vind het altijd de moeite waard.
In Het laatste kind beschrijft Besson één dag in het leven van een echtpaar en hun jongste kind dat op het punt staat om op zichzelf te gaan wonen.
Het is een universeel thema. Overal verlaten jongen het nest. Heel gewoon.
Bij mensen ligt het soms ingewikkeld, kan het een traumatische ervaring worden.
Besson vertelt de eerste aanzet tot het afscheidsproces vanuit de beleving van de moeder maar zijdelings komen ook de zoon en de vader aan bod, zonder dat de schrijver zich omstandig in hen verdiept.
Besson getuigt van psychologisch inzicht bij alle observaties van de moeder, al haar overpeinzingen, gedachten, drogredenen en angsten.
Ook de buurvrouw doet een duit in het zakje. Slim van Besson want buurvrouw voegt toe wat de man niet kan toevoegen. Die man trouwens komt nogal schlemielig over, althans zo gedraagt hij zich gedurende de hele dag.
Maar vergis je niet. Tegen het einde speelt hij een cruciale rol.

Het laatste kind is een klein juweeltje, want het boek telt nog geen 170 bladzijden.
Het is een belangrijk boek omdat het tot op microniveau het uitvliegen en wat dit in de betrokkenen teweeg brengt, beschrijft.
Voor veel mensen zal het een zeer herkenbaar boek zijn. Het houdt ons een spiegel voor en zet ons onwillekeurig aan het denken.
Hoe ging ikzelf eigenlijk het huis uit? Hoe reageerden mijn ouders daar destijds op?
Hoe gingen mijn kinderen het huis uit en wat betekende dat voor mij en mijn vrouw?
Om te illustreren waarom dit een belangrijk onderwerp is, wil ik wijzen op het legenestsyndroom, een berucht verschijnsel in de psychologie. Het syndroom kan uitgroeien tot een traumatische ervaring, tot diepe depressie en niet zelden tot echtscheiding omdat men het gevoel kan hebben dat men een kind verliest en er alleen maar een gapende afgrond rest.
Besson beschrijft dit subtiel, met weinig woorden, zonder dramatiek.