Een paleis van papier, zo broos, zo broos.......

Het is de verdienste van Hebban dat ik dit prachtige boek heb gelezen, want, zeg nou zelf, wie kent Miranda Cowley Heller? En dan de nietszeggende titel Het papieren paleis.....

Toevallig las ik hiervoor twee boeken van Elizabeth Strout. Halverwege hield ik het voor gezien. Het truttigheidsgehalte was niet meer te harden. Toch wonnen deze boeken prijzen. Het leven is ondoorgrondelijk.

Maar dit boek....ik weet amper hoe te beginnen, of ja, ik kwam er moeilijk in. Maar na 100 bladzijden was er geen houden meer aan en nu baal ik dat ik het uit heb.

Ja, vijf sterren, omdat het over een een min of meer doorsnee familie gaat waarin min of meer gewone levens worden geleid, waarin veel liefde, veel zorgen, haat, verdriet, schuldgevoelens, schaamte en agressie voorkomen, kortom, het echte leven.
De schrijfster heeft in amper 400 bladzijden een periode van ongeveer 35 jaar beschreven waarin één persoon de hoofdrol speelt die wordt vertolkt vanuit "ik". Om haar heen cirkelen haar zus, moeder, vader, twee geliefden, drie kinderen en grootouders. Heel gewoon dus, maar niets is gewoon want er bestaan geen gewone levens.

Cowley Heller schrijft in een moorddadig hoog tempo, kun je dat zeggen? Ze is kort van stof en komt onmiddellijk tot de kern. Of het nu gaat over neuken, verkrachten, naaktheid, ongesteldheid, intimiteit, geborgenheid, het verlangen naar veiligheid, verzengende liefde, geilheid, bewondering, tederheid, alles wordt benoemd en de schrijfster nam me mee. Ik wilde haar hand niet loslaten. Niet alleen niet omdat ik het spannend en mooi vond wat ze me liet zien, maar ook omdat ze me in vertrouwen nam en haar binnenpretjes met me deelde.
Wie gaat dit schitterende verhaal verfilmen? Wie kent dit boek een ronkende prijs toe? Cowley Heller heeft het echt allemaal verdiend.