Een zondagskind met doordeweekse zorgen

Even voor de Vlaamse gebruikers van Hebban: Boris Dittrich is een Nederlandse politicus die aan de wieg stond van het eerste homohuwelijk ter wereld, jarenlang werkte bij Human Right Watch met als werkgebied de belangen van lhbti-mensen wereldwijd en daarnaast ook nog lansen brak voor wettelijk geregelde euthanasie met als gevolg dat Nederland de eerste euthanasiewetgeving ter wereld kreeg. Dittrich is lid van D 66, een links liberale middenpartij. De D is van Democraten en 66 staat voor het oprichtingsjaar van de partij.

Dittrich heeft dit boek niet zelf geschreven. hij kreeg een verzoek tot het publiceren van zijn memoires maar had weinig zin om zijn persoon centraal te stellen in een boek. Daartoe werd een spookschrijver ingehuurd, ghostwriter in onnnederlands. Wie verzint zulke namen?
Martijn Kamphorst werd ingehuurd als samensteller van de autobiografie van Dittrich. Martijn is hoofdredacteur van Winq, een tijdschrift voor queers. Huurschrijver, is dat iets?

Mandaat. Wat een onaantrekkelijke en saaie titel voor een hoogst interessant boek. Ik verdenk Dittrich ervan dat hij deze titel zelf heeft verzonnen. Het past bij de man: ogenschijnlijk kleurloos en saai maar ondertussen.
Boris Dittrich is gewoon een bescheiden mens. Een groot ego bezit hij niet, een grote geest wel. hij hoeft niet aan de weg te timmeren, liever komt hij op voor belangen van anderen.

Mandaat is een boeiend boek geworden. Openhartig, actueel en inzichtelijk. Boris vertelt over zijn ouders, zijn worstelingen met zijn homoseksualiteit, over zijn grote liefdes, zijn levenspartner, over ziekte, tegenslagen, teleurstellingen. Vandaar de titel van deze recensie: veel waaide Boris aan maar evenveel moest hij bevechten.

Voor wie belangstelling heeft voor politiek, in dit geval van de jaren 70 tot eind 2021, voor wie meer wil weten over de lhbti problematiek, euthanasie en de beweegredenen van een groot politicus die zich niet liet en laat leiden door de waan van de dag, is dit boek een aanrader.
Daarnaast, en even interessant, vertelt Dittrich over de achtergronden van zijn ouders en hoe zij zich geleidelijk aan van conservatieve naar progressieve mensen ontwikkelden.

Martijn Kamphorst maakte van de vele gesprekken met Dittrich een vlotlezend boek. Knap hoe deze jonge vent zich inleefde in de ouder wordende Dittrich. Middenin het boek staan veel foto's uit de privécollectie van de politicus. Ik ontdekte dat de foto op de omslag van zijn boek Terug naar Tarvod niemand minder is dan de levenspartner van Dittrich, waarmee voor mij duidelijk werd dat dit boek meer autobiografisch is dan ik dacht.

Niets dan lof over dit boek. Geen vijf sterren. Die behoud ik toch voor aan fictie, aan creatieve geesten die schrijven verheffen tot kunst.
Mark Kranenburg gaf in de NRC slechts één ster. Ik heb die recensie er nog even bijgepakt. Je begrijpt, ik vind dat Kranenburg er helemaal naast zit en ik stem niet eens op D 66.