Zelfs Philippe Besson kan teleurstellen

Het is maar een dun boekje, 140 bladzijden. Het thema is eenvoudig: twee ex-geliefden ontmoeten elkaar na vijf jaar. Plaats van handeling: Cape Cod in de VS, of zoals vertaler, Théo Buckinx, consequent schrijft, Kaap Cod.
Verrassend dat Besson het verhaal situeert in de VS.
Een jonge vrouw zit in een café en wacht op haar minnaar. Het is haar vaste kroeg en ze kent de barkeeper al jaren. Even later komt een jongeman het etablissement binnen. De twee blijken ex-geliefden te zijn.
Er ontstaat een voorzichtig gesprek waarbij beiden om de hete brij heen draaien. De barkeeper is getuige van het weerzien en volgt belangstellend de ontwikkelingen. Hij is als het ware de observator.
De dialogen bestaan uit éénregelige zinnetjes die gevolgd worden door een uitgebreide analyse of nabeschouwing.
De vrouw, Louise, wordt gebeld door haar minnaar, Norman, die verlaat is omdat hij zijn vrouw aan het vertellen is dat hij van haar wil scheiden. De ex-geliefde, Stephen, blijkt inmiddels weduwnaar te zijn. Opent dat nieuwe perspectieven?

Enfin, de situatie ontwikkelt zich traag, de dialogen zijn niet de moeite waard en de nabeschouwingen zijn heel rationeel, zoals van nabeschouwingen mag worden verwacht. Dit maakt het boek voor mij tot een saai geheel.

Op de achterkant van het boek staan flarden van recensies van een Frans literair magazine en van dagblad Le Monde.
Er wordt gerept van een gloeiend, hartverscheurend verhaal en de suggestieve kracht van een tijdloos chanson d'amour.
Tja, zo kun je er ook tegenaan kijken. Gezien de twee sterren denk ik daar heel anders over.