Een niemendalletje, maar........

Boris Dittrich is jurist, humanist, politicus, homoseksueel en pleitbezorger voor gelijke rechten voor iedereen. hij is jarenlang actief geweest voor Human Right Watch.
In Terug naar Tarvod combineert hij al deze aspecten van zijn persoon: politiek, recht, euthanasie, homoseksuele liefde, geweld, rechtvaardigheid, en vele andere.
Bovenal is het boek een ode aan de Liefde met een hoofdletter. Dan heb je mij. Gelukkig heb ik die Liefde gekend.
In het begin dacht ik, ach, dit is een leuk niemendalletje tussendoor. Het las lekker vlot weg. In één middag had ik het uit.
Geen idee wat in dit boek verzinsel en feit is. Echt knap gedaan.
De grote Liefde, die door roeien en ruiten gaat. Op zich al een krachtig thema maar de hindernissen onderweg lijken schier onoverkomelijk.
Boris beschrijft mooi hoe de jonge Roman worstelt met zijn seksuele gevoelens, zijn zelfbeeld en zijn opvattingen over zijn lichaam. De bekende worstelingen van een jongeling.
Tussen de bedrijven door krijgt de lezer een inkijkje in leven in Israel, met alle complicaties vandien.
De foto op de voorkant van het boek voegt veel toe aan de inhoud. Het is de foto van een bestaande jongen. Is hij Noah? De grote liefde van Roman? Zoals ik al schreef, geen idee waar verzinsel ophoudt en feit begint in dit boek. Niks mis mee. Een schrijver mag de lezer in verwarring brengen en laten. Het boek zit werkelijk knap in elkaar.
Een niemendalletje? Echt niet.