een zinderend boek!

George, de hoofdpersoon in dit boek, is een arrogante trut. Dat heeft Gauvain, haar minnaar en cultuurbarbaar, haar fijntjes duidelijk gemaakt. Ik ga me even net zo gedragen als George.
Andere recensenten van dit boek die maar weinig sterren gaven, zitten ernaast en ik ga, als arrogante beterweter, dat uitleggen.
Allereerst is Groult een virtuoze schrijfster met een zeer vlotte, niets verhullende pen die als een raket recht op haar doel afgaat. Net als Miranda Cowley Heller in haar boek Het papieren paleis.
Zout op mijn huid gaat niet alleen over platte seks, zelfs niet over fantastische seks, maar ook over culturele verschillen tussen mensen die kunnen leiden tot vooroordelen en misverstanden.
Zout op mijn huid is ook een ode aan en een pleidooi voor noeste handarbeid. Het begint in het boek met een ode aan het boerenleven, over hooien oa. Ik herkende dat. Ik heb warme herinneringen aan hooien. Wie nooit heeft gehooid weet niet waarover ik het heb.
Gauvain is visser en zeeman. Hij houdt van het rauwe handwerk op zee en haat de industriële visverwerkingsfabrieken waartoe hij later gedoemd was op te werken.
Dit boek gaat over schaamteloos overspel. Zeer verwerpelijk maar onontkoombaar als het de Liefde van je leven betreft. Nu is George wellicht een decadente en blasée trut die zomaar over de morele bezwaren heenstapt maar Gauvain is een moreel hoogstaand mens. Cultuurbarbaar ja, althans in de ogen van George, maar zuiver in zijn opvattingen. Maar ook hij ontkomt er niet aan om zijn vrouw meer dan twintig jaar te bedriegen.
Dit boek gaat namelijk niet alleen over geile, zo je wilt, oversekste mensen, maar over een man en een vrouw zich zich verliezen in elkaar, afhankelijk zijn van elkaar en dat ook willen zijn omdat het hen tot hele mensen maakt.

Zout op mijn huid. Een beroemde titel. Net als De vanger in het graan en Spaar de spotvogel. Daarmee ook een klassieker en ik heb me voorgenomen om daar veel van te lezen omdat ze niet voor niets klassiekers zijn geworden.
Ik las de 58ste druk van het boek dat in 1988 is geschreven door een feministische schrijfster. Het boek is dus 35 jaar oud en weet nog steeds te bekoren of te ergeren. Dit boek laat niemand koud. Ik ben laaiend enthousiast en las het in één ruk uit, anderen, zoals de recensenten met weinig sterren, ergeren zich kapot. Nog steeds gaat het lezen van dit boek gepaard met veel emoties omdat je het nu eenmaal niet schouderophalend naast je neer kunt leggen.

De oorspronkelijke titel is Les vaisseaux du coeur, De vaten van het hart. De Nederlandse titel vind ik een voltreffer. Zout op mijn huid spreekt tot de verbeelding en suggereert sensualiteit, zee, zon en intimiteit. Ik vindt andere titels dan de oorspronkelijke vaak zeer bedenkelijk maar in dit geval dus niet.

Sommige boeken hebben een lange aanloop nodig. Zout op mijn huid neemt je meteen op sleeptouw. Al op bladzijde 18 schrijft Groult: Alleen Gauvain werkte met ontbloot bovenlijf. Staand boven op een kar sneed hij met één haal van zijn sikkel de strooien band om de schoven door, stak ze aan zijn hooivork en wierp ze met een beweging die ik majesteitelijk vond op de lopende band, waar ze schuddend neerdaalden. Hij glansde in de zon van het zweet, mooi jong zweet, tussen de blonde tarwe die om hem heen stoof, en zijn spieren speelden onophoudelijk onder zijn huid, net als de bilpartij van de twee sterke paarden........

Benoite Groult maakt zich erg kwetsbaar met dit boek. Volledig in de openbaarheid belijdt ze haar vleselijke voorkeuren. Ze onderwerpt haar kut, zoals zij haar vagina noemt, aan een kritische beschouwing, stelt vast dat mannen veel trotser op hun geslachtsorgaan zijn dan vrouwen en durft lyrisch de geslachtsdaad te beschrijven tot in het intiemste detail. De schrijfster is taboedoorbrekend, nog steeds en ze is wellicht de eerste die zo scherp de botsing tussen culturen beschrijft en ons bewust maakt van wat arbeid in wezen is.
Zout op mijn huid is een zeer veelzijdig boek.
Komt bij dat ik dol ben op Bretagne en de Bretonse cultuur. een extra sausje over dit magistrale boek!