Zo dichtbij, zo veraf

Ik las net Fata Morgana (On Black Sisters' Street in de Engelse vertaling) van Chika Unigwe. Wat een intens boek. Ik ben er nog altijd een beetje van aan het bijkomen. Dit boek vertelt het verhaal van vier jonge vrouwen die (voornamelijk vanuit Nigeria) in Antwerpen belanden en daar te werk gesteld worden in de red light district als prostituee. Unigwe windt er geen doekjes om en schrijft rechttoe rechtaan neer wat de vrouwen meemaken. Toch is dit niet de focus van het boek. Je wordt als lezer voornamelijk meegenomen in het verleden van de vrouwen, en je leert hoe het voor hen zo ver is kunnen komen. Deze persoonlijke geschiedenissen waren zo mogelijk nog aangrijpender.

Voor mij persoonlijk was deze leeservaring nog unieker, omdat de voor mij onbekende Afrikaanse setting gecombineerd werd met een sterk gevoel van nabijheid en herkenbaarheid, omdat het verhaal zich op een paar straten van mijn werkplek in Antwerpen afspeelt en verschillende herkenbare punten in België vermeld worden. Door mijn kennis van België, merkte in echter ook af en toe een paar slordigheden op, in bv. namen van evenementen die verkeerd geschreven werden, of de flap van het boek die stelt dat dit verhaal zich in Brussel afspeelt. Dit ligt misschien aan het feit dat ik een Engelse vertaling las, dus dit soort details zie ik graag door de vingers.