Word meegezogen in de wereld van twee ouders die het ergste overkomt

Wat een gek boek is dit! Ik vind het moeilijk om hier een goede recensie van te schrijven. Het was namelijk een volkomen onbevredigende leeservaring, maar wel een uitstekend geschreven optekening van de emoties en gedachten van twee ouders wiens kind is verdwenen. In de nacht van vier november zegt Jonna naar een vriendin te gaan, maar die vriendin weet van niets en Jonna komt niet thuis...

Het boek draait om de complexe gevoelens en gedachten, het leven tussen hoop en vrees en de gruwelijke visioenen van twee ouders die in wanhoop leven na het verdwijnen van hun kind. Een moeder die er continu over wil praten, luid en aanwezig is en uren wakker ligt en een vader die al stil was en nog stiller wordt, de meest vreselijke beelden in zijn gedachten voor zich ziet en om half elf een slaappil neemt om te kunnen verdwijnen in de nacht.

Ik merkte dat ik af en toe schuin over de regels las, omdat de wanhoop een herhaling wordt en ik wilde weten hoe het verder ging. Pas tegen de helft van het boek realiseerde ik me O, dit ís het verhaal!

En wat ik daar nou van vind? Ik weet het niet. Het inkijkje in de hoofden van twee mensen die enorm verschillend met het verdwijnen van hun kind omgaan vind ik heel sterk. Had ik iets meer antwoorden willen krijgen? Ja, zeker. Nu voelde het regelmatig als een verhaal zonder clou. Er zit niet echt een verhaal in. Je verdwijnt mee in de diepten van de angst van de ouders en voelt hen uit elkaar groeien. Ik ergerde me aan de een als ik vanuit de ander las en andersom.

Het boek brengt een verdieping van mijn empathie en de manier waarop ik naar mensen kijk en naar wat ze overkomt (want gelukkig kan ik me bij ouder zijn en het vervolgens verdwijnen van je kind geen voorstelling maken), maar verwacht geen goed, (afge)rond verhaal.