Mooie zinnen, maar niet het mooiste verhaal

Dit boek is een soort moment in de tijd. In het voorwoord van deze uitgave beschreef Thomas Heerma van Voss dat dit boek leest alsof een onbekende in de kroeg naast je komt zitten en een verhaal vertelt. Dat vond ik een nogal passende omschrijving. Het verhaal gaat alle kanten op, leest als een trein door de vlotte vertellende manier van schrijven, maar tegelijkertijd denk je ook regelmatig 'En waaaaaarom vertel je me dit?'. De verteller voelt het aan en meermaals begint een hoofdstuk met 'Om te begrijpen met welke reden...'. Sowieso vind ik de schrijfstijl erg creatief en door het voorwoord heb ik dit nog bewuster meegekregen, erg leuk!

Inhoudelijk gezien lijkt het boek lang nergens heen te gaan en hoewel dit ook heel ergerlijk kan zijn, houdt de losse manier van schrijven het vermakelijk en min of meer uit het leven gegrepen (al bestaat überhaupt het dorp niet echt). Enige onhandige voor mij als Eurogeneratie, ik heb echt geen idee meer wat de wisselkoers van de Lire is en wat veel geld was? Ik moet bekennen dat ik daar toch een omzettingstabel voor nodig had gehad. De richting die de schrijver in het laatste deel heeft gekozen was voor mij echter vooral een anticlimax. Als ik een Italiaans boek oppak verwacht ik mooie zinnen en een realisme waarbij de personages niet altijd het geluk vinden dat ik ze gun, maar dit was me iets te veel in den extreme.

Om tot slot even terug te komen op de mooie zinnen, sluit ik af met dit citaat van pagina 161:
"Een gedachte als van een volwassene, als van iemand met ervaring en niet als van een jongetje, schoot door zijn hoofd. Dit zou voorbijgaan, zei hij in zichzelf, want alles uit het leven gaat altijd voorbij, net als in een rivier. Zelfs de moeilijkste dingen, waarvan je denkt dat je er onmogelijk overheen komt, even later heb je die achter je en moet je weer verder. Er wachten nieuwe dingen op je."