Het lezen van dit boek voelt als thuiskomen.

Een nieuw uitgekomen boek van Griet Op de Beeck brengt me meestal in een mum van tijd naar de boekhandel, ook dit keer. Maar nu begon ik niet meteen met lezen, omdat ik het voor mezelf met de kerst als cadeau had laten inpakken èn omdat ik al in een aantal boeken bezig was.

Ondertussen hield ik de Volkskrant wel in het oog, toch wel bij uitstek voor mij een krant waar ik ook al het literaire nieuws uit kan halen, nieuwsgierig naar de recensie die er van zou verschijnen. Maar het bleef stil. Alsof het de redactie totaal ontgaan was dat er een nieuw boek Griet op de Beeck was verschenen. En toen na weken, of zelfs maanden, verscheen er ineens dan toch nog een recensie, en dan ook nog eens een zeer negatieve. Ik kon me daar niet in vinden, maar goed, het vorige boek en het Boekenweekgeschenk dat ze schreef waren ook geen hoogtepunten, dus wie weet was er gaandeweg toch wat veranderd. Ook omdat ik her en der gelezen en gehoord had dat Griet op de Beeck al die lauwe reacties erg aangetrokken zou hebben. Dus met een beetje vrees begon ik uiteindelijk dan toch aan dit boek.

Maar wat voelde dit boek als thuis komen. Het is heerlijk om je door die Vlaamse schrijfstijl te laten omringen en de thematiek weet ze altijd dusdanig te brengen dat het je in vervoering brengt.

De thematiek lijkt sterk op haar andere boeken, en dan vooral ‘Velen hemels boven de zevende’ en ‘Kom hier dat ik u kus’. Het gaat verhaal gaat om een jonge vrouw die een problematische jeugd achter de rug heeft, waarvan de gevolgen haar achterna blijven slepen en de toekomst blijven bepalen. Ook in dit boek is er weer een opmerkelijke moederfiguur en zijn er allemaal onbesproken problemen in het gezin waar Lise opgroeide. Daardoor zit Lise altijd in de rol van bemiddelaar en diegene die voor anderen steun en toeverlaat is, terwijl ze daar langzaamaan zelf aan onderdoor gaat.

Zoals gezegd, het is heerlijk geschreven. Ook al kom ik uit Nederland, wel de grensstreek met België, je hoort tijdens het lezen de verschillende personages die mooie taal spreken. In de recensie van de Volkskrant was er veel kritiek op de veelvuldig gebruikte absurde bijvoeglijke naamwoorden, althans dat is hetgeen wat ik vooral van die recensie onthouden heb. Ik heb er speciaal mijn aandacht op gelegd en buiten de verbeelding van ‘de verlamde stenen’, wat in de recensie werd aangehaald, deed me verder niets de wenkbrauwen fronsen. Kortom, in die negatieve recensie kon ik me totaal niet vinden.

Griet Op de Beeck heeft met ‘Let op mijn woorden’ weer een boek gebracht waarin we haar absoluut kunnen herkennen. Heerlijk om te lezen en een pakkende thematiek. Ik kijk uit naar het derde deel van deze reeks, waarbij de verhalen van ‘Het beste wat we hebben’ en dat van ‘Let op mijn woorden’ bij elkaar zullen komen.