Veerkracht in het kwadraat

Robert Waisman/ Romek Wajsman werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangengenomen en getransporteerd naar het concentratiekamp Buchenwald. In 1945 werd het kamp bevrijd. Robert is op dat moment uitgehongerd, getraumatiseerd en alleen. Hij heeft geen idee waar zijn familie is en of deze überhaupt nog leven. Hij verlaat het kamp samen met ‘de jongens van Buchenwald’, 472 jonge tieners die het kamp wisten te overleven maar anderzijds nog erg de gevolgen ervan meedragen. Ze zagen en beleefden verschrikkelijke gebeurtenissen die hun tienerbrein moeilijk kan plaatsen. Hun kwaadheid op de wereld uitten ze door te vechten, te stelen en door te strijden om macht. Hun hele jeugd hebben ze niets anders gezien dan dood en terreur en dit heeft natuurlijk gevolgen. De jongens rebelleren en weten zich geen houding te geven in de ‘beschaafde’ maatschappij. Dit leren ze uiteindelijk wanneer rolfiguren zoals Einstein en rabbi Herschel Schacter op hun pad verschijnt. Ze leren hun woede, wraakgevoelens en trauma om te zetten naar een positiever leven. Een leven dat evolueert naar heling, veerkracht en revalidatie.

Romek, nu Robbie Waisman, vertelt zijn verhaal. Een verhaal waarbij de nadruk ligt op deze veerkracht. Hoe zo een onmenselijke herinneringen een plaats in je leven te kunnen geven. Hoe woede en angst los te laten en toch de keuze te maken voor ‘het leven’ met oog op de toekomst.

Een concentratiekamp overleven is één ding. Maar wat met het leven na deze oorlog. Hierover lezen we eigenlijk best weinig. Meestal stopt het verhaal hier. Persoonlijk vind ik het dus erg interessant om hier eens een inkijk in te krijgen. Niet iedereen krijgt zo’n verleden verwerkt maar het is zeker boeiend om te lezen hoe Robbie dit heeft aangepakt. Het terug zoeken naar een identiteit. Wie ben ik nu? En wie wil ik zijn?

Een boek dat je aan het denken zet en jou het leven doet appreciëren. Dat je doet beseffen dat een oorlog nooit is afgelopen wanneer je deze hebt meegemaakt. Je neemt deze voor altijd in jezelf mee.

Het verhaal werd vormgegeven door Susan McClelland, een journaliste uit Toronto die in 2005 de Amnesty International Media Award won.