Beklijvend. Zet je aan het denken.

Miranda is altijd erg begaan geweest met haar jongere zusje Lucie. Wanneer beide volwassen zijn blijkt dat Lucie lijdt aan een psychische aandoening. Ze krijgt stemmingsschommelingen en bij manische periodes wordt ze paranoïde en krijgt ze wanen. Lucie wordt uiteindelijk gedwongen opgenomen. Wat volgt is de strijd van Lucie tegen haar ziekte en voor een normaal leven. Miranda blijft bezorgt om Lucie maar dit valt niet altijd in goede aarde. De band van de zussen wordt hierdoor op de proef gesteld.

In het verhaal zijn er naar mijn gevoel 3 delen merkbaar. In deel 1 wordt het duidelijk dat Lucie ziek is en hoe haar ziekte zich manifesteert. Een erg boeiend deel waarbij merkbaar is dat Lee weet waarover ze schrijft. Ze geeft een realistisch beeld van de psychische ziekte en laat te pijnpunten zien in behandelingen en wetgeving. Deel 2 is een wat saaier/ droger deel. We leren meer over andere personages (Yonah, Manuel) hun achtergrond en gevoelens. Dit gaf me eerder een gevoel van 'nice to know, need te know?'. Deel 3 is dan eerder een emotioneel stuk. Het verhaal krijgt een verrassend plot dat je met vragen achterlaat. Hierbij wordt het duidelijk waarom het toch wel belangrijk was om de andere personages te leren kennen. Door de bonding die er doorheen deze hoofdstukken gebeurt wordt het verhaal een stuk beklijvender.

De personages zijn stuk voor stuk unieke persoonlijkheden. Op het eerste zicht lijken dit eerder personen waarmee je moeilijk aansluiting kan vinden. Toch toont Lee een menselijke kant van deze personages waarbij je toch connectie voelt en hun keuzes kunt begrijpen. Elk hoofdstuk spreekt vanuit een ander personage. Zo krijgen we een beeld van onder andere Miranda, Lucie, Yonah, Manuel, de arts, ... . De schrijfwijze verandert afhankelijk van welk personage op dat moment het ik-perspectief is. Dit is wel aangenaam qua gevoelsbeleving. Je kan je beter vereenzelvigen met het personage.
De schrijfstijl is over het algemeen vlot. Met momenten worden er woorden gebruikt vanuit andere talen (vb. Spaans). Dit maakt het lezen soms wat moeilijker aangezien het niet meteen duidelijk is wat er eigenlijk gezegd wordt. Ook in het perspectief van Yonah worden zijn gedachten beschreven met zijn gebrekkige taal. Dit is moeilijker leesbaar maar zorgt anderzijds wel voor de nodige humor en empathie.

Het boek geeft een mooie weergave van de gevoelens van omstaanders ten opzichte van een psychiatrisch ziektebeeld. De machteloosheid die optreed om een persoon te willen helpen maar hierbij opbotst tegen heel wat dingen. Wetgeving die niet meewerkt. Ethische kwesties. Een beperkt ziekte-inzicht die zorgt voor een wederkerend gedragspatroon van bijvoorbeeld het weigeren van medicatie. Het snakken naar zelfstandigheid en elke vorm van bezorgdheid zien als bemoeizucht. Als familieleden en vrienden van iemand met een psychische ziekte is dit erg moeilijk en dit wordt duidelijk in het boek. Ik raad dit boek zeker aan bij mantelzorgers en/of familieleden van mensen met een psychische ziekte.

Ik bedenkt net dat geen enkele aandoening uit de DSM-IV ooit gevolgd wordt door het woord 'overlever', maar dat zeg ik niet.

Zij is geen knappe verpleegster als in films. Zij is dik, draagt grote tent met bloemen en broek van dezelfde stof. Ik zeg tegen haar, alsjeblieft, Sandy, jij komt naar mijn huis, jij kunt dragen wat jij wilt, jij hoeft niet zo'n uniform te dragen. Ze kijkt beledigd. Volgende dag dat zij komt, zij draagt weer die tent, kun je geloven? Ik lig op sterven, zij kan toch mijn wens respecteren.

Een prachtig boek dat beklijvend en je de liefde laat voelen tussen 2 zussen ondanks dat deze erg op de proef gesteld wordt. Lee zet je aan tot denken..
Bedankt aan uitgeverij Nieuw Amsterdam voor dit recensie-exemplaar.