Sublieme schrijfstijl

Katerina Poladjan leeft sinds haar 7e in Duitsland. Ze is de dochter van een vader die de Armeense genocide heeft overleefd. Hier zijn leeuwen is haar 3e roman.

Helen Mazavian heeft een half-Armeense afkomst. Ze werkt als boekrestauratrice in Berlijn. Ze beslist om zich meer te gaan verdiepen in haar job. Zo gaat ze voor 3 maanden naar Jerevan (Armenië) om te gaan werken in een restauratie-atelier. Op een gegeven moment krijgt ze een oud Armeens bijbeltje in handen. In de kantlijn en achteraan in het boek staan er woorden geschreven. Anahid, Ordu en Hrant zijn de namen die ze weet te ontdekken. Langzaamaan wordt Helen geïntrigeerd door deze namen waardoor ze graag meer achtergrond wil hebben. Gaandeweg leren we Anahid en Hrant zelf kennen. Twee Armeense kinderen die moeten vluchten uit Ordu. Via hun verhaal krijgt Helen een beeld van een zwarte pagina van de geschiedenis van Armenië.

Het verhaal komt rustig op gang en neemt zijn tijd om te ontplooien. Ik moet zeggen dat ik mij in het begin wel wat hem moet motiveren om toch verder te lezen. Er leek op het eerste zicht wat weinig te gebeuren. Toch ontplooit het verhaal zich en wordt het boek erg beklijvend en aangrijpend.

Poladjan heeft een prachtige schrijfstijl waarbij ze nauwgezet haar woorden uitkiest en zinnen vormgeeft. Met subtiele taal kan ze toch een gevoelig thema aankaarten. Zo kan ze dialogen tussen personages creëren waarbij er diepzinnige gesprekken gevormd worden die aanzetten tot nadenken. Stukjes tekst worden veelbetekenende passages in het boek. Personages krijgen veel diepgang en ruimte.

‘Grappig om je hier te treffen, hier bij je oom. Wat een toeval.’
‘In Armenië geloven we niet in toeval.’
‘Al sinds de goden de aarde hebben verlaten, spreken we over toeval.’
‘Armenië is klein, Helen.’
‘De hele wereld is klein.’
‘De wereld is groot. Armenië is klein.’

Literatuur met sublieme taal waarbij een gruwelijke episode uit de Armeense geschiedenis wordt blootgegeven.