voldoet helemaal niet aan de verwachtingen

Chris McGeorge wordt met verschillende bestseller auteurs vergeleken, zoals MJ Arlidge, Daniel Cole en Ruth Ware, maar de vergelijking gaat verder en gewaagder, zijn werk zou ook invloeden hebben van ‘de’ grootmeester van de misdaadroman Agatha Christie. Bovendien word hij na Tik tak en kiekeboe de koning van de locked down mystery genoemd . Deze vergelijking schept bepaalde verwachtingen en wanneer daar niet aan voldaan wordt kan het voor grote teleurstellingen zorgen. Doch was ik zeer benieuwd naar zijn werk, want ik houd wel van de stijl van Agatha Christie. Zou hij eraan kunnen tippen?

Op slot speelt zich net als de twee voorgaande boeken van deze auteur af in één gesloten ruimte. Deze keer de North Fern vrouwengevangenis, waar Cara vastzit voor een misdaad waarvan zij beweert onschuldig te zijn. Het is een hypermoderne instelling met alle laatste beveiligingssnufjes. Cara lijkt zich bij haar uitzichtloze situatie te hebben neergelegd maar dan wordt haar celgenote vermoord door een kogel door het hoofd. De celdeur was dicht en alleen Cara en het slachtoffer waren aanwezig. Alle sporen kunnen alleen maar naar Cara leiden, maar zij wil niet opnieuw beschuldigd worden van iets wat zij niet deed en zal er alles aandoen om haar onschuld te bewijzen. Maar hoe doe je dit in een afgesloten ruimte?

De korte inhoud is intrigerend en spreekt aan, maar daar stopt het voor mij eigenlijk wel bij. Geprikkeld door de tekst op de achterflap begon ik snel aan het boek, maar als snel werd de teleurstelling groot. Wat kan ik zeggen… Ik ben geen fan van science-fiction en dit boek leunt er tegen aan door het gebruik van een experimentele en hypermoderne ruimte als locatie. Het is een thriller die speelt met toekomsttechnologie. Is het daarom dat het boek mij niet bevalt, onder andere, maar er zijn nog vele andere elementen. In een eerste deel is er voor een thriller te weinig spanning. We leren Cara kennen en haar omgeving. De auteur vult op een tergend langzame wijze de eerste honderdtal pagina’s met vertelsels over hoe het leven er aan toe gaat in een gevangenis, hier worden tal van mensenrechten geschonden en gezien het verhaal zich in Groot-Brittannië afspeelt lijkt mij dit niet realistisch. Het voelt aan alsof de auteur zijn research deed in Amerikaanse gevangenissen in plaats van in de UK waar het zich allemaal afspeelt. Enkel in het epiloog, waarbij er wordt vooruitgeblikt naar de moord op Cara haar celgenote zit er een klein sprankeltje spanning.
Het tweede deel beviel me veel beter, daarin komen we te weten waarom Cara in de gevangenis terecht is gekomen.
In een derde deel komt uiteindelijke ontknoping aan het licht deze is niet helemaal waterdicht en bevat toch wel wat foutjes die de geloofwaardigheid nog een grotere deuk geven. Voor mij moet een verhaal kloppen, ook als is het fictie. Als het niet ‘’zou’’ kunnen gebeurd zijn of als er foutjes inzitten waardoor het verhaal niet meer klopt, dan haak ik meestal af. De auteur heeft met Op slot een geniaal concept bedacht, waar hij zoveel heeft kunnen uithalen maar het jammer genoeg niet volbracht heeft. Zonde.

Mijn verwachtingen lagen zeer hoog, te hoog zelfs, wanneer een auteur vergeleken wordt met enkele bestseller auteurs van dit moment, dan ga je ervan uit dat hij hetzelfde niveau haalt als hen, en dit was hier helemaal niet het geval. Misschien zonder deze hoge verwachtingen had ik nog iets gevonden in het verhaal, maar het boek is niet wat het beloofd dat het zou zijn. Hoger dan twee sterretjes ** kom ik jammer genoeg niet.