Een prachtig kunstwerk!

Alma Mathijsen (1984) is een Nederlandse schrijfster, haar carrière startte met het schrijven van columns in het online jongerenmagazine Spunk. De novelle ik wil geen hond zijn schreef ze op vier weken tijd ter ere van het 75 jarig bestaan van uitgeverij De Bezige Bij. Het verhaal gaat over liefdesverdriet, haar inspiratie vond ze na haar eigen relatiebreuk.

*De naamloze ik persoon voelt zich eenzaam en verdrinkt in liefdesverdriet, ze wentelt zich in een deken van verdriet en pijn. Eten gaat niet, slapen doet ze amper en vriendschappen kunnen haar leegte niet voeden. Wanneer ze op het internet een bedrijf vindt die haar kan veranderen in hond, twijfelt ze geen moment. Ze ziet dit als enige redding om niet te sterven van verdriet, de hond van haar ex zijn, de eeuwige trouwe viervoeter die zich vlijt tegen de grote liefde.

De korte inhoud komt wat bizar over, misschien wat vreemd voor sommige lezers. Toch weet de auteur dit bizarre verhaal neer te zetten met een poëtische soms rauwe pen. Het verhaal wisselt zich af met kleine stukje poëzie waar menig lezer van gaat smullen.

“Ik leef buiten de realiteit omdat de echte wereld te erg is, te veel scherpe randen en ik zink al heel lang en kan niet meer vechten, laat me verdrinken.”

De start is er één van kommer en kwel, toch maakt het verhaal ook bochten naar liefde, lust en warmte. Hoe verder het verhaal vordert hoe meer je een ontwikkeling ziet in het hoofdpersonage, de auteur weet deze ontwikkeling meesterlijk neer te zetten. Deze novelle is een écht kunstwerk!