Een emotioneel beladen verhaal dat je niet koud laat!

Sally Hepworth (1980) is een Australische bestseller auteur van The Family Next Door en The Mother’s Promise. Schoonmoeder is het eerste vertaalde werk van de auteur en werd met open armen door de lezers ontvangen. Ook dit tweede vertaalde werk gaat over moeder zijn, zorgen en loslaten, familie en een plaats zoeken. Verwacht niet dat Sally Hepworth dezelfde weg inslaat als haar vorige werk de schoonmoeder, voor ik je loslaat is een totaal ander verhaal. Waar de schoonmoeder een meer whodunit gevoel had, is dit eerder een verhaal dat overloopt van emoties en levenskeuzes, beslissingen en loslaten.

De 40-jarige alleenstaande moeder Alice probeert met haar 15-jarige dochter Zoe een rustig leventje op te bouwen. Toch is het voor Alice niet makkelijk, Zoe kampt met een angststoornis en kan niet als een gewone tiener functioneren. Alice loopt telkens in de schaduw dicht bij haar dochter om haar te beschermen en gelukkig te zien. Met hun tweetjes zonder enige sociale contacten proberen ze van hun leven het beste te maken. Dan verneemt Alice dat ze ziek is, uitgezaaide kanker, haar eerste zorg is dochter Zoe. Twee vrouwen Sonja en Kate, sociaal werker en verpleegkundige bieden Alice een schouder aan om op te leunen. Toch worden ook zij geconfronteerd met hun angsten en stuiten ze op hun eigen demonen.

Vanaf de start krijg je een duidelijk beeld van deze vier vrouwen want daar draait heel dit verhaal rond, vier vrouwen elk met hun worstelingen in het leven. Thema per thema komen voorbij in dit toch wel beladen verhaal, de auteur zet tevens ook de schijnwerper op seksueel misbruik binnen het huwelijk en dit kan ik als lezer enkel maar toejuichen. De auteur is ook niet vies van hier en daar een boodschap mee te geven aan alle vrouwen, een boodschap van grenzen zetten en loslaten. Misschien hadden bepaalde emoties meer uitgediept mogen worden, maar dit zet de auteur dan weer recht met vier prachtige personages elk met hun eigen karakter waar je je als lezer wel in kunt terugvinden.

Ooit zong Bram vermeulen “ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde” en deze zin zegt alles over dit verhaal. Deze vier vrouwen verleggen een steen in elkaars levensrivier en dit in een vlot leesbaar verhaal dat je als lezer niet koud laat.