Prima thriller

In de luxueuze omgeving van de prachtige Riviera Maya in Mexico is het exclusieve resort gevestigd van artsenechtpaar Miles en Grace Markell. Te midden van de zon en de zee wordt hier relatietherapie gegeven aan echtparen die het zich kunnen veroorloven. Voor de meeste is dit de laatste kans om hun huwelijk te redden.

Als de stellen van start gaan met het intensieve relatietherapieprogramma, blijkt al snel dat Miles en Grace minder perfect zijn dan ze doen voorkomen. En als de therapeuten en hun gasten worden overvallen door noodweer en geïsoleerd raken van de buitenwereld, neemt niemand het meer zo nauw. Onzekere uren volgen en gevoeligheden worden geopenbaard. Geen huwelijk blijft onaangetast. En dan verdwijnt Miles Markell… Wie is nog loyaal naar wie?

Het boek begint meteen spannend. De deelnemers van het parenresort moeten een contract ondertekenen. Ook moeten ze de telefoons, tablets en laptops inleveren, want ze mogen geen contact opnemen met de buitenwereld. Dit wekt direct al argwaan bij de lezer. In het contract staat beschreven dat ze zullen werken aan het huwelijk, aan het herstellen wat beschadigd is, absoluut alles zullen doen wat er gevraagd wordt, in naam van een hoger doel… Wat willen Miles en Grace hiermee bereiken?

Tussen de hoofdstukken door lees je ook therapiegesprekken tussen de onbekende en de therapeut. Ze bespreken wat ze hebben ontdekt en hoe ze iets aan gaan pakken. De onderhuidse spanning wordt hierdoor goed neergezet. Dat is het ook vooral bij deze thriller; de onderhuidse spanning is constant aanwezig, voor de rest is het boek niet heel spannend. Er zitten geen “ik zit op het puntje van mijn stoel” momenten tussen.

Toen ik voor het eerst dit boek tegenkwam, dacht ik dat het niks voor mij zou zijn, dus hij kwam niet op mijn wil-ik-lezen-lijst. Echter bleef ik het boek maar steeds tegenkomen. Er is veel promotie voor het boek gedaan. De laatste toevlucht zou de zomerthriller van 2020 worden. In eerste instantie is dat het zeker; er wordt een mooi beeld geschetst van hoe het parenresort er uit ziet. Hier krijg je echt wel een zomers gevoel van. Ook de cover spreekt voor zich; dit ziet er prachtig zomers uit.
Maar… ik vind het boek vrij complex voor een zomerthriller. Onder een zomerthriller versta ik een ietwat eenvoudig verhaal, zodat je er lekker bij weg kunt dromen vanuit je strandstoel. Bij dit verhaal moet je je gedachten er echter wel goed bij hebben, ik vond het soms lastig om weer in het verhaal te komen. Ook door het stukje psychologie en religie in het boek had het niet altijd mijn volledige aandacht. Hier moet ik wel bij zeggen dat ik het boek tijdens de hittegolf heb gelezen. Misschien dat als ik het boek in het najaar had gepakt, hier geen last van had gehad.

Wat ik fijn vond aan het boek is dat het aantal personages beperkt is. Miles en Grace ontvangen tien koppels op het resort. Slechts twee koppels spelen mee in het verhaal. Fijn, hierdoor haal je de personages niet door elkaar. Ik vond dat hierdoor het verhaal goed te volgen was.