Helaas niet mijn ding...

Ik ben groot fan van Ali Hazelwood en was dan ook heel blij toen ik de Nederlandse vertaling van Mate eindelijk in handen had. Vol enthousiasme begon ik aan het verhaal van Serena en Koen, maar na het dichtslaan van het boek moest ik helaas constateren dat dit niet mijn verhaal was. Ik heb Mate beoordeeld met 2 sterren.

Serena is de allereerste kruising - half mens, half weerling - ooit. Hoewel haar bestaan de eeuwenlange strijd tussen de Vampyrs, mensen en Weerlingen zou moeten oplossen, blijkt Serena voor hen allen een prooi te zijn. Hoewel ze zich het liefst zou verstoppen, alleen in het bos, is ze nergens veilig. Er is maar een oplossing: Koen Alexander, de alfa van de roedel en metgezel van Serena, kan haar veiligheid bieden. Koen maakt heel duidelijk dat het nooit iets kan en mag worden tussen hen, maar of de aantrekkingskracht tussen hen zomaar te negeren valt…Ondertussen worstelt Serena met haar gezondheid en zou een geheim uit het verleden een grote bedreiging voor Serena en Koen kunnen betekenen…

Ik ben bijna zes weken bezig geweest in Mate: iedere keer pakte ik het boek op, las ik een paar bladzijdes, legde het weer weg voor een paar dagen, besloot het toch weer op te pakken enzovoort. Het verhaal heeft mij tot ongeveer de helft, wat toch wel zo’n tweehonderd pagina’s zijn, niet gepakt. Het begin vond ik ronduit verwarrend: er worden veel tijdssprongen gemaakt en er komt informatie aan het licht waarvan je als lezer denkt: wat moet ik hier nu mee? Dit maakte dat ik het boek niet fijn vond lezen. Na de helft kwam ik wel iets beter in het verhaal, maar het was niet dat ik niet kon stoppen met lezen.

Ik denk dat dit deels kwam doordat ik weinig connectie met de personages voelde. Serena is op zich een leuk personage, een uniek personage als kruising tussen de mensen en de Weerlingen, maar ze blijft wat vlak. Ik had niet het idee dat ik haar echt leerde kennen en vond daarbij dat ze zich enerzijds vrij stoer opstelt, maar in gedachten redelijk vaak in de slachtofferrol blijft hangen. Koen is de onverschrokken alfa van de roedel. Hij is bazig, dominant, laat zich niets vertellen en toont zich gevoelloos. Hij wordt gedurende het verhaal zeker sympathieker, maar ik miste hoofdstukken vanuit zijn perspectief. Ik denk dat dit echt een toevoeging voor het verhaal had kunnen zijn.

Het boek bevat eigenlijk maar één echte verhaallijn en dat is er een die je al van mijlenver aan ziet komen: hoe Serena en Koen bij elkaar zullen komen. Op zich vind ik een voorspelbaar verhaal geen probleem, maar deze verhaallijn was wel heel mager. Vooral omdat de obstakels die de twee tegenkomen eigenlijk vrij makkelijk overwonnen worden of niet zulke hele grote obstakels blijken te zijn. De problemen in het verhaal werden naar mijn mening te snel opgelost, wat ten koste ging van de diepgang in het boek. Alle momenten van actie worden vrij snel of abrupt afgebroken, waardoor dit weinig indruk maakte. Wat uiteindelijk overblijft, zijn twee personages die vierhonderd pagina’s om elkaar heen blijven draaien. Met recht een slow-burn, maar wel eentje waar je zin in moet hebben.

Hoewel de connectie tussen Serena en Koen overduidelijk is, kunnen zij niet samenzijn. De redenen waarom worden goed uitgelicht en zijn begrijpelijk, maar desondanks loopt de spanning tussen hen - uiteraard - flink op. Hoewel ik de band die zij met elkaar opbouwen gedurende het verhaal wel steeds meer begon te voelen, miste ik de actie, waardoor ik merkte dat ik mijn interesse begon te verliezen. De manier waarop Serena en Koen uiteindelijk bij elkaar komen, voelde voor mij bovendien iets te toevallig.

In de laatste veertig pagina’s van het verhaal speelt zich ineens wel meer actie af, waardoor ik merkte dat ik sneller ging lezen. De problemen worden echter vrij snel opgelost, waardoor het einde van het verhaal vrij abrupt voelde. De epiloog vond ik juist weer aan de lange kant. Hierin staat overigens wel het perspectief van Koen centraal, iets wat ik dan wel weer leuk vond.

Ik moet eerlijk toegeven: Bride is een van de weinige boeken van Ali die ik niet heb gelezen. Misschien had dat mij geholpen bij het begrijpen van de wereld waarin Mate zich afspeelt, hoewel gezegd wordt dat dit deel afzonderlijk van het eerste deel te lezen is? Het kostte mij echt veel tijd om te wennen aan de wereld van de Weerlingen, mensen en Vampyrs, hoewel gedurende het verhaal wel steeds duidelijker wordt hoe het leefgebied verdeeld is en hoe de verhoudingen van de verschillende soorten ten opzichte van elkaar zijn. Het verhaal zit op dat gebied goed in elkaar. Naar mijn mening worden er wel heel veel bijpersonages genoemd die vrijwel geen betekenisvolle rol spelen in het verhaal. Ik kwam soms namen tegen waarbij ik dacht: wie is dit ook alweer? Dit maakte het verhaal eerder verwarrend dan dat het een meerwaarde was.

Hoewel ik de schrijfstijl van Ali Hazelwood altijd geweldig vind, viel ook die mij een beetje tegen in die boek. De hoofdstukken voelden soms wat te lang aan en ook de kenmerkende humor van Ali sloeg de plank geregeld mis. De grappen voelden soms gezocht en na de zoveelste grap over poep en plas merkte ik dat ik afhaakte.

Waren mijn verwachtingen te hoog? Misschien. Ik had zo graag van dit boek willen genieten, maar helaas kon Mate mij niet zo grijpen, zoals andere werken van Ali Hazelwood dat wel hebben gedaan. De verhaallijnen waren mager: problemen werden te gemakkelijk opgelost en de actie werd te vroeg afgekapt. Wat overblijft is een slow burn tussen een Weerling alfa en een kruising, wat zeker een goed verhaal had kunnen zijn, als het in de helft van het aantal bladzijden was verteld. Serena en Koen hebben een sterke connectie met elkaar die door het verhaal heen steeds duidelijker werd, maar toch bleven de karakters van de personages naar mijn mening wat vlak. Het duurde echt lang voordat ik een beetje in het verhaal zat, wat mij bijna deed afhaken. Ook de schrijfstijl van Ali pakte mij niet zoals het normaal gesproken wel doet: ik vond de humor regelmatig flauw en het verhaal zelf te langdradig.

Kortom: dit was niet mijn verhaal. Laat dit je echter zeker niet tegenhouden om Mate op te pakken! Dit is mijn mening en dat is ook maar subjectief :) Ik denk dat lezers die van Bride genoten hebben, sneller in het verhaal van Mate meegezogen worden. Ook voor liefhebbers van slow-burn romance, weerwolven en dominanten alfa’s is dit boek zeker het proberen waard.

Bedankt voor dit recensie-exemplaar Feelgood Vibes!