Over trauma.

Intrigerend verhaal over een getraumatiseerde man, Andreas Vest, die arriveert op een groen eiland met een enorme grote rode schuur:

“Nog steeds stond hij daar bij de steigerpalen en de stenen. Bereidde zich als het ware voor op de vreugde die hij zou ervaren als hij het eiland zou betreden en al dat kleurige en levende in zich zou opnemen. Hij leek er met elke vezel van zijn lichaam voor open te staan.”

Een verhaal over kuddegedrag. Over wraak. Over schuldgevoel. Mooi hoe Vesaas een parallel trekt met de dierenwereld: de twee zeugen die het met elkaar aan de stok krijgen. Dierlijke instincten zijn ook ons mensen niet vreemd lijkt hij te willen zeggen.

De tekst is poëtisch en soms qua stijl wat houterig, net als in geval van Het ijspaleis. Toch heb ik een zwak voor zijn sprookjesachtige verhalen. Gezien het onderwerp heel bijzonder dat dit boek uitkwam in 1940. Pas in 2023 is deze roman vertaald in het Nederlands. En ook nu nog actueel.
Heb je nog nooit iets van Tarjei Vesaas (1897-1970) gelezen dan raad ik je aan te beginnen bij De vogels.