Verscholen achter mijn lach

Recensie van:
Verscholen achter mijn lach
Een krachtige maar ook ontroerende titel. Als iemand lacht kijk dan verder. Of de ogen en het hart mee lachen. Meestal kan een lach zoveel verdriet, trauma, pijn en angst verbloemen. Luister en kijk verder zodat je hulp kunt bieden.
Auteur: Hanna Nissel
Genre: autobiografisch verhaal
Wijze van lezen:
Paperback verkregen via FB Boekentoer van Attie Dotinga
Uitgeverij: Elikser Uitgeverij
Cover en flaptekst:
Een vrouw op het strand, met een witte jurk aan en schoenen in haar hand. Met de rug naar de camera. Gitzwart haar. Een sluier waait weg in de lucht. De vrouw tuurt ze naar de zon gekleurde lucht? Moet zij eerst door het donkere bos om naar het licht te komen?
Een intense flaptekst die maakt dat ik geïnteresseerd raak. Dat ik dit verhaal moet lezen.
Het verhaal:
Hanna Nissel was veertien jaar toen ze met haar familie vanuit Irak naar Nederland vluchtte. Ze was getraumatiseerd door de jarenlange oorlog en thuis was ze ook niet veilig. Haar vader en haar broer controleerden haar voortdurend en stonden niet toe dat ze met jongens omging. Na jaren van intimidatie en mishandeling bevrijdde ze zich uit deze situatie en kwam in een opvanghuis terecht. Na een aantal jaren kreeg ze een relatie en met deze man kreeg ze twee kinderen. Ook hij bleek echter een overheersend karakter te hebben. Opnieuw was er voor haar geen ruimte en ze zag zich genoodzaakt, deze relatie te beëindigen. Ze kwam alleen te staan met haar twee kinderen. Teruggeworpen op zichzelf, begon ze langzaam haar zelfvertrouwen op te bouwen en haar eigen leven vorm te geven. Haar grote innerlijke kracht en de juiste mensen om haar heen, hielpen haar, zich te ontwikkelen tot wie ze nu is: een sterke, dappere en warme vrouw. Een inspirerend, hoopvol, ontroerend en meeslepend boek.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal vond ik indrukwekkend, rauw, mooi, verdrietig, hartverscheurend en zeer intens.
Door de beeldende schrijfstijl werd het zeer levendig en indrukwekkend. Alsof ik overal zelf bij was. Doordat het in de ikvorm geschreven is blijf je als lezer geboeid.
De auteur geeft je een indrukwekkende kijk in de Irakese cultuur en hoe het in families qua rangen en standen werkt. De mishandelingen binnen het gezin gericht op de vrouwen vond ik zeer heftig. Dan voelde ik de intense dreiging en het ijskoude angstzweet wat beklemmend pijn deed in mijn lijf en hoofd.
Daarom vind ik het zo moedig dat de auteur afstand deed van haar familie, man en later haar geloof. Dat ze op eigen kracht en inzicht met vallen en opstaan haar weg in het leven vindt. Dat ze hulp durft te vragen waar zij dat nodig heeft. Of haar kinderen. Ze is een ware tijgerin en bezit een ongekende vechtlust om voor haarzelf en haar kinderen het ultieme geluk te vinden. Haar drive om vrouwen in soortgelijke situaties als haarzelf bij te staan als ervaringsdeskundige vind ik prachtig.
Dat ze door vrienden en kennissen andere inzichten over het geloof, cultuur en de oorlog en wat dat met een mens doet is zo mooi beschreven op pagina 244: ‘Janna had een mollig postuur en kort, krullend donkerblond haar. Haar gezicht had een vierkante vorm. Met haar kon ik uren praten over de cultuur, het geloof en de oorlog praten. Ze had de oorlogstijd meegemaakt en vertelde uitgebreid hoe het toen ging. Zij vertelde dat in de Bijbel ook stukken stonden die mensen naar eigen mening veranderden. Zij vertelde dat ern vrouw uit de rib van een man was gekomen. Daarom was de positie van mannen in elk geloof hoger dan de positie van vrouwen. Zij legde mij haar versie uit. Een vrouw was uit de rib geboren, dus vlak bij het hart. Je moest haar als porselein behandelen. Zij was niet uit de teen gekomen. Ik vond haar uitleg mooi.’
Het laatste hoofdstuk vond ik mooi. De metafoor van het vuurtje in haarzelf dat er altijd is ongeacht hoe zwart en duister de situatie ook is. Die kwetsbaarheid, dat eerlijke vertellen zonder opsmuk over haar leven geven mij een gevoel van bewondering voor deze vrouw. Die haar levenslessen door het schrijven van een boek deelt met mensen in soortgelijke situaties.
Met behulp van haar waardevolle netwerk van vrienden en hulpverleners redt zij het in het leven. Samen met haar kinderen. Een diep respect heb ik voor haar. Mensen zouden een voorbeeld aan haar kunnen nemen.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Dit verhaal heeft mij diep geraakt. Het laat het leven zien van een getraumatiseerde vrouw die vanuit het meest uitzichtloze en het meest verschrikkelijke doorzet op haar levenspad met zoveel doorzettingsvermogen en kracht.
Het verhaal is ook leerzaam. Je krijgt een inkijk in een ander land, cultuur, gebruiken, taal. Maar tevens wordt dat sterke aanpassingsvermogen en de wil om op positieve manier vooruit te komen uitmuntend beschreven. Het geeft herkenning.