Art is coincidence, love is chaos

My Friends is een roman over een groep vrienden, een kunstwedstrijd en een jong meisje dat vijfentwintig jaar later op bijzondere wijze deel wordt van die vriendengroep. In wisselende perspectieven leren we het verhaal kennen achter elk van de vrienden. Wat volgt is een emotionele achtbaan die niet alleen gaat over nostalgie en puberale grappen (hoewel die ook zeker aan bod komen), maar een ontroerend en bij vlagen heerlijk humoristische verhaal over kunst, vriendschap, rouw, verdriet, eenzaamheid, je eigen koers varen en kunnen bouwen op de mensen om je heen als je al zo vaak teleurgesteld bent.

A backpack full of pills and a head full of demons, hardly any child would survice that. The most dangerous place on earth is inside us.

Het is een ode aan de eigenheimers, een schouder voor die kinderen die nooit een eerlijke kans hebben gekregen en de vrienden die nooit van zichzelf hebben leren houden, maar dat ruimschoots compenseerden met hun liefde voor hun vrienden. De personages veroveren stuk voor stuk een plekje in je hart. Niet omdat ze perfect zijn, maar juist omdat ze dat niet zijn.

Our teenage years have to simultaneously bet he brightest light and the darkest depths, because that’s how we learn to figure out our horizons.

Sommige auteurs krijgen het voor elkaar om je met elk boek weer helemaal opnieuw verliefd op ze te laten worden. Fredrik Backman is voor mij zo'n auteur. Een waar woordkunstenaar die grote emoties in een paar woorden kan vangen en kleine gebeurtenissen zo groots kan vertellen dat je het gevoel hebt dat je erbij was.

Zijn nieuwste boek verscheen helaas nog niet in het Nederlands, dus besloot ik hem in het Engels te lezen. Waar hij me in het Nederlands al zó vaak wist te raken (complimenten voor de vertalers!) lukte dat in de Engelse versie nog een beetje beter. Dus nu wil ik al zijn boeken nóg een keer lezen, maar dan in het Engels. Sterker nog, ik zou er bijna Zweeds voor leren om te ervaren hoe het in de oorspronkelijke taal moet voelen.

Zijn gave intermenselijk contact zo te beschrijven dat het bijna tastbaar wordt, is een kunstvorm op zichzelf. Ook dit boek barst weer van de mooie quotes en oneliners en bestaat uit de herkenbare Backman opbouw met terugblikken en mini spoilers en de rake slotzinnen aan het einde van een hoofdstuk.

Babies teach us not to be scared of death. That’s how we realize we can’t wish for eternal life. Because if no one died, we would have to ban new people from being born. And when the playground are empty, when the last pair of rainboots has been grown out, when the last puddle has been jumped in… What would we want eternity for then?

Ik huil graag bij een boek, maar helaas lukt dat lang niet zo vaak als dat het me vooraf beloofd wordt, gelukkig weet ik bij Backman altijd dat ik zijn boek niet alleen lees, maar het compleet absorbeer. Inclusief alle emoties die daarbij horen. In één bladzijde van hartverwarmend naar hartverscheurend en weer terug. Wat een gave!

Wanneer komt de volgende?