Verdoemd

Recensie van:

Verdoemd

Auteur: Jérôme Loubry

debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan en verschijnt zijn werk in elf landen. Van zijn thriller Toevluchtsoord zijn de tv-rechten inmiddels verkocht.

Wijze van lezen:

Paperback gewonnen bij Thrillzone voor deelname aan de leesclub o.l.v. Cees van Rhienen

Uitgeverij: De Boekerij

Genre: Thriller

Cover en flaptekst:

Een cover met een mooie donkerblauwe achtergrond. En een geelzwarte zonsondergang. Een vervallen villa of huis lijkt het wel. De oranje gekleurde titel die lijkt schuil te gaan achter de zwarte wolken. Het doet duister, mysterieus en onheilspellend aan. Een duidelijke en ook zeer spannende flaptekst. Nodigen mij uit om te beginnen met lezen. Ook om een antwoord te vinden op de sinistere Cover tekst: “Haïti wordt geteisterd door een reeks rituele moorden. Het spoor leidt naar een oud weeshuis, maar dat staat al twintig jaar leeg.

Verwachtingen vooraf:

Ik heb nog nooit iets Van Jérôme Loubry  gelezen. Maar zijn vorige boek Toevluchtsoord sprak mij al enorm aan. Overigens ook dat boek nog niet gelezen. Ik verwacht met Verdoemd een spannend, onheilspellend en indrukwekkend verhaal. Ik ben benieuwd naar de rituele moorden. Hoe verhoudt zich dat tot Voodoo. En stapt de inspecteur nog van zijn ongeloof af of heeft hij gelijk en bevindt zich het motief in de corruptie en kinderhandel hoek? Tevens ben ik benieuwd naar de cultuur en levensomstandigheden van Haïtianen.

Mooie tekst:

Wie brengt je hier,

Verwaande sterveling?

Op deze gruwelijke plek

Van verwoestend schuldgevoel

En gekerm,

En smart.

Orfeo ed Eurodice

Opera van Christoph Willibald Gluck

Het verhaal:

In een chique wijk in de Haïtiaanse hoofdstad Port-au-Prince wordt voor de tweede keer in een week een vermoord echtpaar aangetroffen. Hun verminkte lichamen liggen aan het voeteneinde van het bed. Alles wijst op een rituele moord. In Haïti, waar voodoo een officiële godsdienst is, berichten de kranten dan ook al snel over een voodoo-seriemoordenaar.

Inspecteur Simon Bélage wil van die speculaties niets weten. In zijn ogen is voodoo puur bijgeloof en ligt het motief van de moorden eerder bij de kinderhandel en de corruptie die het land teisteren. Samen met zijn partner Manus en dochter Rachelle gaat hij op onderzoek uit. Hun zoektocht leidt naar een oud weeshuis dat de sinistere bijnaam ‘Het gelukkige graf’ draagt.

Bélage duikt in het verleden van het allang gesloten weeshuis,en ontdekt meer dan hem lief is. Wat heeft zich al die jaren geleden tussen deze muren afgespeeld? En hoeveel mensen zullen daar nu nog de prijs voor moeten betalen?

Mijn leesbeleving:

Nadat ik begonnen was te lezen kon ik niet meer stoppen zo’n boeiend emotionerend verhaal. Ik stond continu op scherp qua aandacht.

Op zich ontwikkelt de verhaallijn zich zoals ik verwachtte. Maar ik had niet zoveel verschillende invalshoeken verwacht. Enerzijds het verhaal van de inspecteur en zijn zoektocht naar de moordenaar, anderzijds het echtpaar uit Frankrijk en dan de anonieme persoon die tot de lezer spreekt. Alles komt uit in Haïti en lijkt te wijzen naar een vreselijke gebeurtenis die lang geleden plaats vond. Ik vind deze wisselingen tussen de diverse personages sterk en goed gedaan. Het maakt het verhaal nog spannender en mysterieuzer. Ook wil je doorlezen om antwoord te krijgen op je vragen.

Gaandeweg het verhaal leer je de goed uitgewerkte personages beter kennen. Met alles wat ze meemaakten in hun leven en wat hen gemaakt heeft tot de personen die ze vandaag de dag zijn.

Ik vind de schrijfstijl meeslepend en filmisch. Deze past bij het verhaal; Het is intens, eerlijk, rauw, luguber en beeldend. Jérôme Loubry schrijft prettig en in begrijpelijke taal.

De verhaallijn is continu spannend. Overal voel je gevaar. Door de wisselingen in tijd wat goed werd vermeld bleef je geboeid en las je door. Ik vind de verhaallijn goed.

De structuur van de plot is logisch en geloofwaardig. Deze is stapsgewijs opgebouwd totdat het explodeert in iets wat ik totaal niet had gezien.

Daardoor is het onthutsend, hartverscheurend maar ook mooi dat alles duidelijk werd. Alle losse eindjes kwamen samen.

Het huis op de cover is het weeshuis Het Gelukkige Graf. De donkere tinten in de lucht symboliseren de duisternis, de uitzichtloosheid, het geweld, de angst van de straatkinderen op Haïti maar ook de armoede. De lichtrode, gele witte tinten een soort hoop die gloort aan de horizon. Een uitvlucht uit de hel en het Verdoemd zijn. Maar ook een uiting van de zielen van overleden mensen, eindelijk vrij en zonder zorgen van het harde dagelijkse bestaan.

Mijn mening:

Ik geef 5 sterren.

Met een mengeling van opluchting, verdriet, ongeloof en neerslachtigheid deed ik het boek dicht.

Het verhaal is realistisch, geloofwaardig, emotioneel, hartverscheurend. Terwijl het merendeels fictie was. De personages kwamen tot leven.

Wat dit boek uniek maakt is dat hierin de corrupte en smerige wereld van kinderhandel in het daglicht gezet wordt hopelijk voor meer hulp en aandacht. Dat die kinderen niet meer zo beschadigd raken en weggerukt worden bij hun biologische ouders. Dat hulpverleners bij de bron hulp moeten bieden in het gezin.

Dit verhaal geeft slachtoffers en daders een gezicht. Maar laat ook zien hoe vernietigend wraak is. En dat je vaak gerechtigheid zoekt maar niet altijd krijgt.

Het is doorlopend spannend omdat ik continu het klamme angstzweet voelde omdat die diepe duisternis en dreiging er continu was.

Dit verhaal leest plezierig omdat de personages zo tot leven kwamen dat ik van ze ging houden. Continu wilde ik weten hoe het hen verging. Ik had de drang ze te beschermen maar tevens wilde ik hun levensverhaal graag kennen.

Door de beeldende schrijfstijl ervoer ik het verhaal als aangrijpend en vervolgens weer intens mooi. Dit verhaal is voor mij origineel. Ik las niet eerder een verhaal over dit onderwerp.

Psychologisch is dit een sterk verhaal omdat het onder je huid kruipt. Je beetpakt en niet loslaat.

De plot is realistisch en geloofwaardig maar laat je ook in stilte achter.

Toevluchtsoord ligt klaar om gelezen te worden. Ook toekomstige boeken zou ik graag van Jérôme Loubry lezen.

Cees van Rhienen bedankt voor deze leesclub.